Την καλησπέρα μου σε όλες τις απελπιστικά αγανακτισμένες υπάρξεις,
Την εποχή του Μεσαίωνα, τα κτηνολόγια αποτελούσαν την πιο διαδεδομένη μορφή εικονογραφημένης λογοτεχνίας. Θα λέγαμε πως ήταν το αντίστοιχο των ανθολογίων, αλλά για ζώα. Τα κείμενα αυτά γράφονταν σε σκοτεινές βιβλιοθήκες, υπό το φως κεριών, από ασπρομάλληδες γέρους που όταν δεν ταξινομούσαν κτήνη, αναζητούσαν χρυσό. Στα γραφτά τους τα όρια μεταξύ γνώσης και φαντασίας ήταν εντελώς θολά με αποτέλεσμα στους ταξινομητικούς αυτούς πίνακες τα λιοντάρια, τα ελάφια και οι ελέφαντες, να βρίσκονται δίπλα στους δράκους, τους μονόκερους και τους γρύπες.
Η σημερινή πολεμική ανταπόκριση αντλεί απ’ τη συγκεκριμένη μεσαιωνική συνήθεια. Αποτελεί απόπειρα εξήγησης του σύγχρονου κτηνολόγιου της καύλας. Εκεί, τα ερωτικά θηρία συνυπάρχουν με τις πιο φανταστικές μορφές ρομαντικής απογοήτευσης. Ας υποθέσουμε, λοιπόν, πως οι βασικοί χαρακτήρες της ιστορίας μας ονομάζονται Λίντα και Βαγγέλης. Τα ονόματά αυτά εξυπηρετούν τρόπον τινά την αφηγηματική οικονομία.
Αν ήταν να περιγράψουμε την ερωτική συνθήκη του 2025 θα λέγαμε πως πρόκειται για μια νεκρή ζώνη γεμάτη ηττημένα θεριά, που εξέπνευσαν περιμένοντας μιαν απάντηση σε κάποιο μήνυμα, το οποίο έμεινε στο διαβάστηκε πριν από αβάσταχτα πολύ καιρό. Οι συναισθηματικές κωλοτούμπες και το στρατηγικό ghosting αποτελούν βασικές τακτικές αποφυγής στο πολεμικό πεδίο. Αν ήταν να ταξινομήσουμε τα είδη που συναντάμε εντός της εν λόγω συνθήκης θα εντοπίζαμε την ανυποψίαστη Λίντα, διπλά από κάποιον τριφασικό μαλάκα, όπως πχ ο Βαγγέλης.
Η Λίντα, τυπικό δείγμα ηττημένου θηρίου, έχει χαριτωμένο σουλούπι. Μικρή και ευκίνητη, καταφέρνει και αποφεύγει τις ερωτικές τραγωδίες τελευταία στιγμή. Δεν θα μπορούσαμε να της φορτώσουμε την ταμπέλα του μυθικού πλάσματος, καθότι η Λίντα είναι εντελώς και απολύτως υπαρκτό ερωτικό κτήνος. Ορκισμένη εχθρός όσων τρώνε ποπκόρν κατά τη διάρκεια κινηματογραφικών προβολών και όσων αργούν στα ραντεβού τους, αναζητά εμμονικά πολιτικούς συμβολισμούς και ιδανικά σενάρια στα πάντα γύρω της. Ιδίως στον έρωτα. Η Λίντα το ζει έντονα. Έχει τα θέματά της. Τρώει τα νύχια της. Δεν έχει υπομονή. Αρπάζεται εύκολα. Πάσχει από δεκάδες αυτοάνοσα. Ερωτεύεται πολύ, αλλά για λίγο. Όταν γελάει έντονα την πιάνουν κλάματα. Και όταν κλαίει δεν της περνάει απ’ το μυαλό στιγμή να καταπιέσει το συναίσθημά της. Η κοσμοθεωρία της συμπυκνώνεται γύρω απ’ την αντίληψη πως τα μόνα επαναστατικά εργαλεία που μας έχουν απομείνει είναι η καύλα και το παραλήρημα. Η Λίντα δεν μπορεί επ’ ουδενί να φανταστεί τη ζωή της χωρίς αυτά τα δύο. Και παρόλο που κάθε φορά ευελπιστεί ο εκάστοτε Βαγγέλης να της χαρίσει το πρώτο, εκείνος την κερνά απλόχερα το δεύτερο. Η Λίντα και η κάθε Λίντα, δείχνει μηδενική ανοχή στην ανθρώπινη μαλακία. Υπάρχουν βράδια που δεν χωράει στην σάρκα της.
Ο Βαγγέλης απ’ την άλλη θα μπορούσε ξεκάθαρα να χαρακτηριστεί μυθικό κτήνος. Αν ήταν αποκύημα της φαντασίας μας, σίγουρα η πόλη θα είχε γλιτώσει από μια υπαρκτή απειλή και οι κοπέλες από την κατασπατάληση του χρόνου τους. Ανήκει στη φυλή των αναρχότεκνων, ένα είδος πανίδας που παλιότερα είχε οικειοποιηθεί τις καταλήψεις των Εξαρχείων για λόγους σεξοσυνδυκαλισμού, και που -κοντά στην ηλικία των 40 πλέον- συμβάλει δίχως ίχνος τύψεως στο gentrification της περιοχής.
Αν ήταν τραγούδι η ύπαρξη του θα μπορούσε να συμπυκνωθεί στους στοίχους των Steel Panther: My heart belongs to you, my love is pure and true, my heart belongs to you, but my cock is community property.
Φοράει φόρμες από εκείνες με τις ρίγες στο πλάι και ποδηλατικό γυαλί . Έχει πετάξει μολότοφ χωρίς να γνωρίζει τον λόγο, αλλά είναι πολύ νέος και πολύ επιφανειακός για οποιαδήποτε σύγκριση με τον Τζέιμς Ντιν στη γνωστή ταινία. Έχει κλισέ τατουάζ του τύπου: «No Gods, No Masters», ή ακόμα καλύτερα «Fuck expectations» προκειμένου να καμουφλάρει την παντελή του ανικανότητα να διαχειριστεί οποιαδήποτε ευθύνη. Χρησιμοποιεί αγγλικές φράσεις που δεν κολλάνε με το νόημα της υπόλοιπης πρότασης, όπως: so to speak, existential dread, for real. Ο Βαγγέλης υπάρχει ως περήφανο μέλος της φυλής εκείνης των γκόμενων που θέλουν να απολαύσουν όλα τα οφέλη μιας σχέσης, χωρίς καμία από τις ευθύνες της.
Όταν το πράγμα σκουραίνει ο Βαγγέλης, όπως κάθε μέλος φυλής του, γίνεται μπουχός, εξαπολύοντας ντεκαυλέ ατάκες όπως: «έχω παρατηρήσει πως υπάρχει ένα ψυχοσυναισθηματικό μοτίβο στον τρόπο που συνδέομαι κι αυτό έχει να κάνει με την μάνα μου», «δυσκολεύομαι να οριοθετήσω τον εαυτό μου”, “οι σχέσεις αποτελούν απόρροια του καπιταλισμού». Κάθε φορά που τον ρωτάς πως είναι, διατρέχεις τον κίνδυνο να σου απαντήσει κάτι σχετικό με τα παιδικά του τραύματα. Καμουφλάρει την ενζενί μιζέρια του πίσω από χιλιοειπωμένες παπάντζες του στιλ «οι οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζω με κάνουν να αποστασιοποιούμαι από τους ανθρώπους, ο καπιταλισμός έχει καταστρέψει τις σχέσεις μου» ή ακόμα καλύτερα: «δεν μπορώ να στηρίξω μια σχέση σε βάθος, αυτή την περίοδο προτιμώ να μείνω στην επιφάνεια». Ο Βαγγέλης γνωρίζει πολύ καλά τι είναι αυτό που επιπλέει στις επιφάνειες.
Τώρα γιατί συμβαίνει σε κάθε σύγχρονο κτηνολόγιο να συναντάμε έναν Βαγγέλη δίπλα από κάθε Λίντα, παραμένει άγνωστο. Το ερώτημα που προκύπτει είναι επιτακτικό, αμείλικτο και λίγοι μπορούν να το τοποθετήσουν καλύτερα απ’ ό,τι ο Οικονομίδης στο «Σπιρτόκουτο».
Η Λίντα, τώρα, κάθε φορά που συναντά κάποιον Βαγγέλη, μπορεί να χρειάζεται τον χρόνο της, αλλά γνωρίζει πως τα πραγματικά ερωτικά θηρία δεν αφήνουν τα ερωτήματα αναπάντητα, αλλά επιλέγουν να κλείσουν την πόρτα σε ότι τους γαμάει τον έρωτα. Και επειδή η Λίντα δεν είναι σε θέση να γίνει άλλη μια «Ελληνίδα στο Χαρέμι», αρκεί ένα όνομα για να κλείσει μια πόρτα.
Απ’ το εμπόλεμο αθηναϊκό κέντρο
Για το Κοσμοδρόμιο
Η Γειτόνισσα
