Την καλησπέρα μου σε όλες τις απελπιστικά αγανακτισμένες υπάρξεις,
ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ. Αν ποτέ γίνει πυρηνική έκρηξη ξέρουμε τι θα κάνουμε. Μας μαζεύει όλες ένα απόγευμα στο στρατηγείο της οδού Ψαρών και με κάργα συνωμοτικό ύφος μας προειδοποιεί: «Όταν έρθει η ώρα θα βγάλετε έξω πρώτα το κεφάλι σας. Μ’ αυτόν τον τρόπο η ραδιενέργεια διαχέεται ακαριαία στο ανθρώπινο σώμα. Ο θάνατος είναι άμεσος». Αστεία δεν ήταν απλώς η σοβαρότητα με την οποία το Τζενάκι ξερνούσε κάτι τέτοιες εκφράσεις, αλλά το γεγονός πως η συγκεκριμένη στην πραγματικότητα συμπύκνωνε την αντίληψή της για τον έρωτα.
ΤΟ ΣΥΜΒΑΝ. Δύο βδομάδες αργότερα τη βρίσκω καθισμένη στον καναπέ του σπιτιού της. Τυλιγμένη με μια κουβέρτα. Κεφάλι ανάμεσα στα γόνατα. Μολυσμένη. «Τι κάνεις;». «Θέλω να ξεράσω». Ήταν σαφές πως η ραδιενέργεια έχει ποτίσει κάθε εκατοστό της ύπαρξής της.
ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ. Στις 20.12 ακριβώς το απόγευμα εκείνης της μέρας το Τζενάκι μπαίνει στον ηλεκτρικό. Κρατά τρεις σακούλες γνωστής αλυσίδας σούπερ μάρκετ, έναν καφέ απ’ του Μικέλ, το κινητό και το εισιτήριό της. Στην προσπάθειά της να επικυρώσει το εισιτήριο, το κινητό της πέφτει απ’ τα χέρια για να της το παραδώσει ένα δευτερόλεπτο αργότερα Εκείνος. Παρατηρεί τα μάτια του. Τα πιο γαλάζια στον πλανήτη. Αναρωτιέται αν υπάρχει περίπτωση να βλέπουνε τον κόσμο με τον ίδιο τρόπο. Είναι η στιγμή της έκρηξης.
Η ΕΚΡΗΞΗ. Οι πόρτες του συρμού κλείνουν και λίγο προτού να ολοκληρωθεί η φράση «Επόμενη στάση Ομόνοια» ένας λευκός ήχος ακούγεται απ’ τα μεγάφωνα. Τον ήχο συνοδεύει μια ασημένια λάμψη. Στο επόμενο λεπτό όλα σκοτεινιάζουν. Το Τζενάκι μες στον πανικό του, χρησιμοποιεί αρχικά τα χέρια και τα πόδια της και στη συνέχεια τις σακούλες του σούπερ μάρκετ προκειμένου να σπάσει τα παράθυρα του βαγονιού. Τελικά βρίσκει το κόκκινο σφυρί. Πάντα ήθελε να το χρησιμοποιήσει. Σπάει το τζάμι. Πηδάει στην υπόγεια σήραγγα. Δένει την μπλούζα σαν φουλάρι γύρω από το πρόσωπό της. Μένει με το σουτιέν. Κλείνει τα αυτιά της με τα χέρια της. Προχωρά στο τούνελ.
ΕΓΚΛΩΒΙΣΜΕΝΕΣ. Το Τζενάκι προσπαθεί απελπισμένα να αποδράσει. Φτάνει στον σταθμό της Ομόνοιας. Σκαρφαλώνει απ’ το επίπεδο του συρμού στην αποβάθρα. Βλέπει τρεις γυναίκες. Έχουν σχεδόν πολτοποιηθεί. Πάνω τους βρισκόταν ένα κομμάτι κονιάματος. Έχει πέσει απ’ το ταβάνι του σταθμού. Η μία είναι ζωντανή. Αναπνέει με δυσκολία. Το ίδιο και η Τζένη. «Βοήθησέ με να γλιτώσω», είπε. Το Τζενάκι σκέφτηκε να προσπαθήσει να σηκώσει το κομμάτι σκυροδέματος. Αντ’ αυτού ψελλίζει «Θα προσευχηθώ για σένα». Το Τζενάκι δεν πιστεύει φυσικά σε κανέναν θεό. Μόνο στον έρωτα πιστεύει. Γνωρίζει πως τη μεγαλύτερη αλήθεια την έχει πει ο Τσιώλης. «Οι άνθρωποι δεν συγχωρούν αυτές που από έρωτα εκπέσανε». Η φράση τη στοιχειώνει. Αφήνει τη γυναίκα εκεί και φεύγει.
Η ΕΠΑΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΠΕΡΣΕΦΟΝΗΣ. Απ’ τον σταθμό της Ομόνοιας εκείνη τη στιγμή βγαίνει ένα μπουλούκι ανθρώπων. Η Τζένη περπατάει πιο πίσω. Δεν υπάρχουν παιδιά μεταξύ τους. Ούτε άντρες. Μόνο σοβαρά τραυματισμένες γυναίκες. Ανεβαίνουν τις σκάλες του μετρό. Η πλάτη της μπροστινής της έχει καεί έτσι που η σάρκα της έχει γίνει ένα με την μπλούζα της. Βγαίνοντας παρατηρεί μια έφηβη. Το βλέμμα της χαμένο. Κοιτάζει την Ομόνοια χωρίς να αναγνωρίζει το κατεστραμμένο τοπίο. Στο κεφάλι της δεν υπάρχει δέρμα, ούτε κόκαλο. Έτσι όπως ήταν ανοιχτό, τα μυαλά της θυμίζουν ρόδι μετά από πρωτοχρονιάτικο ποδαρικό.
ΠΛΗΡΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ. Το σουβλατζίδικο δίπλα απ’ το μετρό έχει καεί ολοσχερώς. Το ίδιο και το Hondos, το Μπάγκειον, ο Γρηγόρης, το σιντριβάνι, η πλατεία. Το Τζενάκι στέκεται δίπλα στο έφηβο κορίτσι με το κεφάλι που μοιάζει με ρόδι. Κοιτούν σα χαμένες. Μερικά δευτερόλεπτα αργότερα δύο κοπέλες έρχονται δίπλα τους. Έχουν τις μπλούζες τους δεμένες στα πρόσωπά τους. Είναι με τα σουτιέν. Τα μάτια τους στάζουν αίμα. Έρχονται κι άλλες τρεις. Κι αυτές με τα σουτιέν. Έχουν εγκαύματα στα χέρια και τα πόδια. Δεν περνάει λεπτό και σκάνε μύτη άλλες πέντε, γεμάτες κατάγματα από αντικείμενα που εκτοξεύτηκαν πάνω τους. Τα κορίτσια βαστούν το ένα το άλλο. Η Ομόνοια έχει καταστραφεί, όπως κι ο κόσμος τους. Τα κορίτσια ξέρουν, πως αν υπήρχε θεός εδώ, έχει ήδη εγκαταλείψει την πόλη. Στέκονται στη μέση της καμένης πλατείας. Έχουν καταλάβει τον έρωτα. Θα καταλάβουν την πόλη. Τίποτα δε χάθηκε ακόμα.
«Αυτή η πόλη μας ανήκει και θα την ξαναχτίσουμε», είπε τυλιγμένη με την κουβέρτα της. «Όσο ανατέλλει ο ήλιος, τίποτα δεν έχει χαθεί. Όσο υπάρχουν Περσεφόνες θα υπάρχει κι άνοιξη. Ο έρωτας μας διαλύει απλά για να ξαναγεννήσουμε τις εαυτές μας».
Για το Τζενάκι κι όλα τα Τζενάκι@ αυτής της πόλης
Απ’ το εμπόλεμο αθηναϊκό κέντρο
Για το Κοσμοδρόμιο,
Η Γειτόνισσα
