Ο δημιουργός του νέου ντοκιμαντέρ «Avan-Drag!» μιλά στη Χριστίνα Μαργιώτη για το queer σινεμά και την Αθήνα που αλλάζει πρόσωπο το βράδυ.
Δεν υπάρχει τίποτε ευκολότερο από το να χαϊδεύει κανείς τα αυτιά της αστυνομίας, του κράτους, και μιας κοινής γνώμης.
Οι «κοινοί θνητοί» εκπαιδευμένοι να «βλέπουμε» έστω μετρίως αγαθούς προστάτες στους κατόχους ισχύος νιώθουμε την προδοσία και την εγκατάλειψη.
Η παράσταση που σκηνοθετεί ο Λευτέρης Παπακώστας αναμετράται με το «Ποτέ Μαζί» του Φατίχ Ακίν με την υποστήριξη από τις μουσικές συνθέσεις του Μάριου Τσάγκαρη.
Ως «κυριαρχισμό» εννοούμε την πολιτική κατεύθυνση ότι το εθνικό συμφέρον μιας χώρας έχει προτεραιότητα έναντι οδηγιών της Ε.Ε..
Την ώρα που απλώνεται ένα πέπλο ανοχής, κάποιες ακαδημαϊκές κοινότητες δείχνουν το σθένος να ορθώσουν τη φωνή τους.
Η Ρόζα Νέρα είναι ένα παράδειγμα, αλλά ο εξευγενισμός δεν είναι ένα μεμονωμένο φαινόμενο, ούτε έλαβε χώρα εν μία νυκτί.
«Καμία μόνη Ελενίτσα μου, καμία μόνη».
Όπως προανήγγειλε ο ιρανικός, αγγλόγλωσσος τύπος «Έρχεται Καταιγίδα».
