Δεν θα χαρίζαμε σε καμία κυβέρνηση την ικανότητά μας να κοιτάμε ψηλά. Δεν ήρθε ακόμα η ώρα να εγκλωβιστούμε σε υπερκοστολογημένα υπόγεια.
«Τι ξαναψηφίσατε ρε μαλάκες; Τα παιδιά σας ρε λαμόγια, τα παιδιά σας δεν τα σκέφτεστε; Τα παιδιά μας ρε. Τα σκοτώσαμε ξανά».
Το ειδοποιητήριο μου έπεσε απ’ τα χέρια. «Όχι δεν γίνεται». Είμαι θύμα αυτής της μάστιγας, των ορδών remotely working Ευρωπαίων που έχουν αποικήσει στα Εξάρχεια.
Τον λένε Βαγγέλη και σε αντίθεση με τον μέσο Έλληνα πολίτη η μνήμη του ήταν αυτό που λέμε ξουράφι.
Το φωτορεπορτάζ του Κωνσταντίνου Ζήλου από την τελευταία ημέρα των εκδηλώσεων για τα 14α γενέθλια του πάρκου των κατοίκων των Εξαρχείων.
Σειρά εκδηλώσεων μέχρι και την Κυριακή 7 Μαΐου για τον εορτασμό της συμπλήρωσης 14 ετών αυτοδιαχείρισης του πάρκου Ναυαρίνου.
Ήταν κάτι σαν είδωλο ανάμεσα στους άστεγους. Αλλά όσο δεν ήταν είδωλο της ποπ δεν υπήρχε περίπτωση η ζωή ή ο θάνατός του να απασχολήσει.
Χτυπήθηκε από ομάδα τραμπούκων, υπέστη κάταγμα ρινικού διαφράγματος και μεταφέρθηκε στον Ευαγγελισμό όπου υποβάλλεται σε εξετάσεις.
Παιδιά μιας γενιάς που μετρούσε θύματα αντί για ήρωες. Τώρα τα θύματα ήταν οι ίδιες. Αυτές που φύγαν, αλλά και εκείνη που έμεινε.
