Σήμερα το πρωί άνοιξαν οι κάλπες στην Γεωργία εν όψει των πολυαναμενόμενων εκλογών, κατόπιν πολύμηνων διαδηλώσεων. Σ’ αυτές τις εκλογές ο κυβερνητικός σχηματισμός του «Γεωργιανού Ονείρου» έρχεται αντιμέτωπος με την φιλελεύθερη και φιλοευρωπαϊκή αντιπολίτευση της «Εθνικής Ενότητας» με το κλίμα να είναι πολωμένο και πολύ πιθανόν να δούμε διαδηλώσεις και συγκρούσεις, αν όχι σήμερα το βράδυ, τότε αύριο το πρωί και για τις ημέρες που θα ακολουθήσουν.
Όπως εξήγησα σε προηγούμενο άρθρο, αφορμή αυτού του τεταμένου κλίματος στην χώρα ήταν ένα νομοσχέδιο το οποίο χαρακτήριζε οργανισμούς που λαμβάνουν περισσότερο από το 20% της χρηματοδότησής τους από το εξωτερικό, ως «πράκτορες ξένης επιρροής» και εισήγαγε πρόστιμα για παραβιάσεις, καθώς και απαιτήσεις γνωστοποίησης. Αντίστοιχοι νόμοι υπάρχουν και εφαρμόζονται στις ΗΠΑ, στον Καναδά, στην Ρωσία κλπ. Ως εδώ καλά.
Παρ’όλα αυτά όμως το νομοσχέδιο προκάλεσε έντονη δυσαρέσκεια ανάμεσα σε ένα μεγάλο κομμάτι της Γεωργιανής κοινωνίας, κυρίως των μεσοαστικών και άνω στρωμάτων, για τα οποία οι ΜΚΟ αποτελούν μεγάλο και σημαντικό κεφάλαιο. Πέραν αυτού, στο πολιτικό, τα ίδια στρώματα προωθούν την πορεία ένταξης της χώρας στην Ε.Ε. και η δυσαρέσκεια ήλθε καθώς θεώρησαν ότι ένα τέτοιο νομοσχέδιο θα παγώσει τις σχέσεις Ε.Ε.-Γεωργίας, όπως και έγινε.
Τώρα θα ρωτήσει κάποιος: «Μα καλά, αφού και στην Ευρώπη υπάρχουν τέτοιοι νόμοι, ποιο το πρόβλημά τους;». Δύο μέτρα και δυο σταθμά στην εξωτερική πολιτική κατά πρώτον, οι ΜΚΟ που ταΐζουν τις γεωργιανές μεσοαστικές γραβάτες και επηρεάζουν την πολιτική ζωή της χώρας είναι κυρίως ευρωπαϊκές κατά δεύτερον.
Όπως και σε άλλες πρώην σοσιαλιστικές χώρες της ανατολικής Ευρώπης, κυρίως Πολωνία και Βαλτικές χώρες, αλλά και σε Μολδαβία, Ουκρανία, έτσι και στην Γεωργία εισήχθη μία πρόταση στην αναδυόμενη αστική τάξη η οποία, μετά το ’90, χτίστηκε κυρίως με δυτικό κεφάλαιο, χρηματοδοτήσεις και επενδύσεις. Αυτό το χρήμα σαφώς δεν ήρθε άνευ όρων και οι όροι δεν ήταν άλλοι από τον ρόλο που καλείται να παίξει η χώρα στην στρατηγική περικύκλωσης της Ρωσίας από το ΝΑΤΟ.
Για να γίνει αυτό βέβαια δεν αρκούσε μόνο η αντικομμουνιστική και αντιρωσική προπαγάνδα, αλλά και ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο – το καρότο που λέμε – ώστε να αποδείξει στην κοινωνία ότι ο ευρωπαϊκός δρόμος είναι ο μόνος δρόμος για την ευμάρειά της. Εδώ ουσιαστικά εισάγονται και οι ΜΚΟ, ως μία εναλλακτική μορφή εισαγωγής κεφαλαίου στην χώρα, από την οποία ωφελήθηκαν αρκετοί.
Για όσο διάστημα το Γεωργιανό Όνειρο τα είχε καλά με την Ε.Ε., οι ΜΚΟ χρηματοδοτούσαν διάφορες δράσεις κοινωνικού και ακτιβιστικού χαράκτηρα, όταν όμως τα πράγματα έσφιξαν κατόπιν της ρωσικής Ειδικής Στρατιωτικής Επιχείρησης και η Γεωργία αρνήθηκε να διακόψει διπλωματικές και εμπορικές σχέσεις με την Ρωσία, τότε οι ΜΚΟ άρχισαν να χρηματοδοτούν σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό την κριτική στην κυβέρνηση, κυρίως μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης γι’ αρχή.
Αυτό που κατόρθωσαν να κάνουν είναι να προκαλέσουν μία σοβαρότατη αποσταθεροποίηση στην χώρα, ανάλογη ίσως με αυτή του Μαϊντάν, με εξαίρεση βέβαια την ύπαρξη φασιστικών παραστρατιωτικών ομάδων – ευτυχώς για την Γεωργία και τον λαό της χώρας. Σήμερα αυτό που διακυβεύεται είναι το πολιτικό μέλλον, η δημοκρατία και η σταθερότητα στην χώρα. Παραμονή του Γεωργιανού Ονείρου στην εξουσία σημαίνει βελτίωση των σχέσεων με την Ρωσία και διατήρηση της σταθερότητας στον Καύκασο. Νίκη της αντιπολίτευσης από την άλλη, σημαίνει ότι η ζυγαριά στον Καύκασο γέρνει υπέρ της Ε.Ε. με την Γεωργία να προστίθεται στην λίστα των συμμάχων της, κατόπιν της Αρμενίας, ενώ στο εσωτερικό πολύ πιθανό είναι ένα νέο κυνήγι μαγισσών εναντίον «Ρώσων πρακτόρων», κομμουνιστών και ίσως μία νέα κλιμάκωση με τα αποσχισθέντα κρατίδια της Αμπχαζίας και της Νότιας Οσσετίας.
