Την καλησπέρα μου σε όλες τις απελπιστικά αγανακτισμένες υπάρξεις,
Εκείνη τη μέρα η καρδιά της πόλης χτυπούσε στα δικαστήρια της Ευελπίδων. Όσα είδα και όσα θα αφηγηθώ δεν είναι παρά σκόρπιες εικόνες. Δεν είναι παρά προπομπός του φετινού Δεκέμβρη. Η αποσπασματικότητά τους μαρτυρά το γεγονός πως το κυρίαρχο αφήγημα έχει πλέον αποδομηθεί και πως το σύστημα παραπαίει.
Ήταν γύρω στις δώδεκα το μεσημέρι, όταν δεκάδες δημοσιογράφοι έστηναν τις κάμερες και τα μικρόφωνά τους δεξιά και αριστερά της εισόδου των δικαστηρίων. Μπροστά από το κτίριο του Πρωτοδικείου υπήρχαν ήδη παρκαρισμένες δύο κλούβες.
Τα κανάλια στην είσοδο περίμεναν κάποιον καθηγητή, ιδιοκτήτη ενός υπογείου στο Παγκράτι, εντός του οποίου βρέθηκε εκρηκτική ύλη. Οι κλούβες απ’ την άλλη ήρθαν, παρέα με δύο διμοιρίες που την είχαν στήσει λιγάκι πιο κάτω, για τους δεκάδες ανθρώπους που μαζεύτηκαν να υποστηρίξουν τον Νίκο Ρωμανό.
Δύο ώρες αργότερα τους πρώτους δημοσιογράφους διαδέχτηκαν άλλοι. Η τηλεόραση αυτή τη φορά είχε έρθει για την υπόθεση της Αμαλιάδας. Το αστείο ήταν πως όση ώρα περίμεναν την πρωταγωνίστρια της υπόθεσης, η συμπρωταγωνίστριά της καθόταν στα παγκάκια του ξέφωτου έξω απ’ τα δικαστήρια. Υπήρχε όμως και κάτι ύποπτο. Την ώρα που τα κανάλια κερνούσαν θέαμα και τραγωδία στον μέσο έλληνα τηλεθεατή, οι μπάτσοι μεσ’ στα δικαστήρια ράντιζαν δακρυγόνα το αλληλέγγυο πλήθος που φώναζε: «Χτυπάνε αγωνιστές, χτυπάνε τον λαό. Κάτω τα χέρια απ’ τον Νίκο Ρωμανό».
Πέντε λεπτά αργότερα τέσσερα πιτσιρίκια Ρομά έπαιζαν κυνηγητό όσο η γιαγιά τους έβαζε ένα καταπράσινο φύλο στην παλάμη ενός ρεπόρτερ γαλλικού πρακτορείου, που είχε πριν λίγο αποδράσει από τις φισουνιές -ναι, υπάρχουν και άλλης λογής δημοσιογράφοι απ’ τους τηλεοπτικούς. «Αν μαυρίσει το φύλλο θα δεις μεγάλο κακό. Θα σου πω ένα όνομα που θέλει το κακό σου. Δώσε μου κάτι, ένα κέρμα». Όση ώρα ο ρεπόρτερ έψαχνε για κέρμα ο συνάδελφος που καθότανε δίπλα του κοιτούσε διερευνητικά τη γυναίκα. Ο άλλος έδωσε το κέρμα και άνοιξε την παλάμη του. Το φύλλο μαύρισε. «Μιχάλη λένε αυτόν που θέλει το κακό σου» είπε εκείνη. «Τον Χρυσοχοΐδη θα εννοεί», αστειεύτηκε ο συνάδελφος. Το κινητό χτύπησε και ο «Γάλλος» απάντησε. «Ήρθε ο Ρωμανός σήκω», είπε στον άλλο.
Λίγο αργότερα το ίδιο έργο: χημικά και συνθήματα. Το σύστημα κατάλαβε πως η γενιά της ψηφιακής εποχής τώρα που πάτησε τα τριάντα έπαψε να είναι η γενιά της ψηφιακής ενοχής, γι’ αυτό χτυπούσε, γι’ αυτό αρνούνταν να προφέρει το όνομα του αγοριού στα χέρια του οποίου ξεψύχησε ένας Δεκέμβρης και παραλίγο μια γενιά.
Καμιά φορά ένα όνομα έχει ιδιαίτερο βάρος. Οι διάφοροι Μπαλούρδοι και Πρωτοψάλτες εδώ και μια βδομάδα αντί για Νίκος Ρωμανός λέγανε «εκείνος που ξεκίνησε την τρομοκρατική καριέρα του το 2008», «εκείνος που το όνομά του είναι brand στους κύκλους της τρομοκρατίας». Ήταν οι ίδιοι που περιγράφοντας τη γενιά μας στις 6 Δεκεμβρίου του 2008 μιλούσανε για έναν «θύλακα εγκληματικότητας». Στόχος τους φυσικά δεν ήταν να μπει απλά στη φυλακή ο Νίκος Ρωμανός, ο οποίος και μπήκε στις 6.40 το απόγευμα της ίδιας μέρας, αλλά να παραμείνει εγκλωβισμένη στη φυλακή της ανασφάλειας, της ντεκαυλίασης, της επισφαλούς εργασίας, του κατώτατου μισθού, μια ολόκληρη γενιά. Κι αφού το θέμα η γενιά, ας μιλήσουμε γι’ αυτή.
Η γενιά του Ρωμανού είδε να ξημερώνει βράδυ κάτω απ’ τα κλαδιά ενός φλεγόμενου δέντρου. Μύρισε τότε ο Δεκέμβρης γιασεμί και δακρυγόνα. Αυτά την έσωσαν απ’ την κατάθλιψη της ελπίδας που είδε μπροστά της να διαψεύδεται επτά χρόνια αργότερα. Η γενιά του Δεκέμβρη έχει κιρσούς απ’ το σέρβις, πτυχία και μεταπτυχιακά. Φορά στα τριάντα της τρύπια παντελόνια. Κοιτάει τα παπούτσιά της για να μη γαμωσταυρίσει όση ώρα της κουνάνε το δάχτυλο αυτοί που της λέγανε να σκάσει όσο κολυμπάει στα βαθιά νερά της οικονομικής κρίσης, όσοι βαφτίζουνε brain drain την απόδραση απ’ τα σκατά, εκείνοι που γνωρίζουνε τι πάει να πει διαφθορά.
Κάθε που ο μήνας πιάνει 15 μια ολόκληρη γενιά ξεφυσάει συντονισμένα : «γαμώ την Παναγία πως ξεμείναμε για άλλη μια φορά στην αφραγκία;». Τα δώρα Χριστουγέννων μας έρχονται λειψά. Πίνουμε ναρκωτικά. Δεν γαμιόμαστε καλά. Πάψαμε να συλλέγουμε κάρτες Γιου-γκι- ο και φιγούρες πόκεμον. Μετά τα τριάντα συλλέγουμε μονάχα αυτοάνοσα. Πονάνε τα σαγόνια μας γιατί ανάμεσά τους επί δεκαέξι χρόνια -από κείνον τον Δεκέμβρη δηλαδή- κρατάμε μια μάτσετα όπως οι Κόκκινοι Χμερ. Κάθε βράδυ τη χρησιμοποιούμε για να χαράξουμε όνειρα σε ταβάνια διαμερισμάτων που ζεσταίνουμε με κουμτέλ και αερόθερμα. Δεν φοβόμαστε τίποτα περισσότερο απ’ τον λογαριασμό του ρεύματος. Ξερνάμε ρίμες στα πληκτρολόγια, και στα ρολόγια καμιά φορά. Καταφέρνουμε και επιβιώνουμε. Ερωτευόμαστε ακόμα. Λερώνουμε την πόλη και την ηθική σας όπως οι ταγκές τους φρεσκοβαμμένους τοίχους και η αλήθειά μας βρίσκεται στους στίχους ταπεινωμένων ποιητών.
Δεν μας φοβάστε γιατί είμαστε τρίτη γενιά τρομοκρατών. Είμαστε ο εφιάλτης των Μπαλούρδων και των μικροαστών.
Απ’ το εμπόλεμο κέντρο
Για το Κοσμοδρόμιο
Η Γειτόνισσα
