Το περασμένο σαββατοκύριακο ο Τραμπ εξέδωσε μια «Εθνική Οδηγία Ασφάλειας» (national security directive), με τίτλο «Countering Domestic Terrorism and Organized Political Violence», σύμφωνα με την οποία διώκονται ως τρομοκρατία (εκτός από τους antifa) οι αριστερές απόψεις που ταυτίζονται με: αντικαπιταλισμό, αντιχριστιανισμό, την υποστήριξη για την ανατροπή της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών, τον «εξτρεμισμό» στο θέμα της μετανάστευσης (ανοιχτά σύνορα δηλαδή), τον «εξτρεμισμό» στο θέμα της φυλής, τον «εξτρεμισμό» στο θέμα του φύλου (απόψεις που αποδέχονται την ύπαρξη παραπάνω από δύο φύλων), την «εχθρότητα» προς όσους έχουν παραδοσιακές αμερικανικές απόψεις για την οικογένεια, την «εχθρότητα» προς όσους έχουν παραδοσιακές αμερικανικές απόψεις για τη θρησκεία και την «εχθρότητα» προς όσους έχουν παραδοσιακές αμερικανικές απόψεις για τη ηθική.

Το τι σημαίνει αυτό είναι σαφές: ο Τραμπ ξεκινά μία άνευ προηγουμένου επίθεση στο κοινό των Δημοκρατικών και την πιο ριζοσπαστική αμερικανική αριστερά στα πλαίσια ενός νέου Μακαρθισμού, ο οποίος στοχεύει προφανώς στο τσάκισμα του «εσωτερικού εχθρού». Το αν θα καταφέρει βέβαια να το εφαρμόσει αυτό είναι άλλη συζήτηση καθώς το κίνημα στις ΗΠΑ έδειξε την δυναμική παρουσία του μέσω των διαδηλώσεων στο Λος Άντζελες υπέρ των μεταναστών, στις κινητοποιήσεις για την Παλαιστίνη κλπ.

Αυτή η κίνηση έρχεται να βάλει τέλος στα αφηγήματα των Ρεπουμπλικανών περί «ελευθερίας του λόγου» και «φασισμού της πολιτικής ορθότητας των Δημοκρατικών». Έπρεπε εξαρχής να είναι προφανές ότι ουδέποτε ενδιαφέρθηκαν για την ελευθερία του λόγου. Θα προασπίζονταν τη δημοκρατία οι απόγονοι της cointelpro, του μακαρθισμού, της Gladio και του Patriot Act; Σοβαρολογούμε; Το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν το ότι οι Δημοκρατικοί μέσω της λεγόμενης πολιτικής ορθότητας προσπαθούσαν να εκφοβίσουν το συντηρητικό κοινό μέσω της ποινικοποίησης ορισμένων συντηρητικών απόψεων και να αποδυναμώσουν την τραμπική βάση. Τώρα λοιπόν που οι τραμπικοί είναι στην εξουσία, κάνουν ακριβώς το ίδιο χρησιμοποιώντας τα εργαλεία των Δημοκρατικών εναντίον των τελευταίων και όχι μόνο.

Αντίστοιχα πλάνα έχουν και τα τραμπικά παραρτήματα της Ευρώπης (Ορμπάν, Λεπέν, Afd, Φάρατζ και λοιποί) ασχέτως του τι διακηρύττουν στο τώρα. Όσο κι αν φωνάζουν τα ακροδεξιά δίποδα για «ελευθερία του λόγου», στο πίσω μέρος του κεφαλιού τους κρύβεται μία ζήλια για την παρούσα «πολιτική ορθότητα» που θα την ήθελαν κομμένη και ραμμένη στα μέτρα τους. Ας μην ξεχνάμε ότι ο Βίκτωρ Ορμπάν ήταν από τους πρώτους που διακήρυξαν ότι ο κομμουνισμός είναι εξτρεμιστική ιδεολογία, ποινικοποιώντας το σφυροδρέπανο. Στη Γερμανία οι ακροδεξιοί πανηγύριζαν με τις συλλήψεις ανθρώπων που κρατούσαν μια παλαιστινιακή σημαία ενώ σε χώρες όπως η Πολωνία και οι Βαλτικές διώκονται ποινικά άνθρωποι που υποστηρίζουν τη Ρωσία. Στην Κύπρο, διάφοροι λογαριασμοί που συνδέονται με το ΕΛΑΜ (τη Χρυσή Αυγή της Κύπρου) καλούσαν το κράτος να συλλάβει τον Φειδία επειδή… πήρε συνέντευξη από τον Ερσίν Τατάρ. Για ποια ελευθερία του λόγου μας μιλάνε λοιπόν όλα αυτά τα ανθρωποειδή;

Για να έρθουμε και στα δικά μας όμως, διαφωτιστική είναι η περίπτωση του Πάρι Ρούπου και της διακοπής της συνεργασίας του με την Pizza Fan, μιας διακοπής η οποία ξεκίνησε από τον Κωνσταντίνο Μπογδάνο, όπου μαζί με το κοινό άρχισαν να κοινοποιούν μαζικά παλιά βίντεο του κωμικού κατηγορώντας τον και κάνοντάς του επίθεση. Μετά την ανακοίνωση της Pizza Fan φυσικά όλοι τους πανηγύριζαν. Κάποιοι μάλιστα καλούσαν και σε σύλληψή του για προσβολή του εθνικού συμβόλου. Ειδικά όσον αφορά τον Μπογδάνο, έναν από τους μεγαλύτερους οπαδούς του Τραμπ στη χώρα και από τους μεγάλους πολέμιους της αριστεράς, η μάσκα προάσπισης της ελευθερίας του λόγου κατέρρευσε για ακόμα μία φορά και στην φόρα βγήκαν οι πραγματικές προθέσεις. Σιγά λοιπόν που θα πρέπει να κάτσουμε και να συζητήσουμε στα σοβαρά για την ελευθερία του λόγου, με τους υποστηρικτές του μετεμφυλιακού κράτους, του Αβέρωφ και της χούντας.

Αυτή η ιστορία θα πρέπει να γίνει ένα καλό μάθημα για την αριστερά της Ευρώπης που, σαν κακή αντιγραφή του ψυχροπολεμικού ρεφορμισμού πήγε να ακολουθήσει την ίδια συνταγή, με μεγαλύτερη όμως αποτυχία. Θεώρησε ότι στα μεταψυχροπολεμικά και πολύ πιο ισχυρά αστικά κράτη, θα έκανε το παιχνίδι της αποδυναμώνοντας το κοινό της δεξιάς μέσω της ποινικοποίησης των απόψεών του, παρ’ όλα αυτά όμως οι οικονομικές και πολιτικές αποτυχίες της ισχυροποίησαν την δεξιά αντιπολίτευση και το μέτρο της γύρισε μπούμερανγκ.

Δεν λέω ότι δεν θα μπορούσε να επιχειρήσει κινήσεις αποδυνάμωσης του ισχυροποιημένου αστικού κράτους (π.χ. μείωση του μίνιμουμ ποσοστού για είσοδο στην Βουλή στο 2%), αλλά ότι κατάφερε να μας αποδείξει για άλλη μία φορά ότι ο «καπιταλισμός με ανθρώπινο πρόσωπο» είναι απλά άλλο ένα παραμύθι των αδελφών Γκριμ και της σοσιαλδημοκρατίας. Ήρθε η ώρα για την αριστερά να καταλάβει επιτέλους ότι τα κοινοβουλετικά παιχνίδια πλέον έχουν τελειώσει και ότι η δεξιά θέλει να διαλύσει οποιαδήποτε εσωτερική φωνή διαμαρτυρίας υπάρχει ώστε να επικεντρωθεί στα εξωτερικά ζητήματα. Όσο πιο νωρίς το καταλάβει, τόσο μεγαλύτερες είναι και οι πιθανότητες να αντιστραφεί αυτή η πορεία καταστροφής.