Ο Γιώργης-Βύρων Δάβος εργάζεται ως δημοσιογράφος και κριτικός Τέχνης και διδάσκει Αισθητική στην Ακαδημία της Μπρέρα (Μιλάνου) και Κοινωνιογλωσσολογία και Λογική Φιλοσοφία της Γλώσσας στο Πανεπιστήμιο του Βίγο (Ισπανία), ενώ στον ελεύθερο χρόνο του….γράφει.
Κανείς στην Ιταλία δεν ασχολείται με την πολύνεκρη πραγματικότητα που ακούει στο όνομα «λευκοί θάνατοι» στους χώρους εργασίας.
Όποια και να είναι η κυβέρνηση μετά τις εκλογές της 23ης Ιουλίου η Ιβηρική θα πρέπει να αρχίζει να συνηθίζει τις καθαρά ακροδεξιές πολιτικές.
Οι δύο χώρες, μετά τη βαθμιαία παρακμή της Γαλλίας από το πολιτικό-στρατηγικό προσκήνιο στην Ευρώπη, συνδέονται πλέον με σχεδόν ομοειδείς αποβλέψεις.
Όταν η Ελλάδα ετοιμάζεται να γίνει προορισμός «αλιευτικού τουρισμού» … πάλι μου έρχεται στον νου το παρακάτω παλιότερο στιχούργημα.
Η αγωνία πολλών διάσημων προσωπικοτήτων, αλλά και μεγάλων ή μικρότερων κινημάτων και οργανώσεων, δεν έφθασε -μεθοδευμένα- στα αυτιά του ευρέως κοινού.
Μήπως θα έχει κι αυτό την τύχη αντίστοιχων κομμάτων-επιχειρήσεων, που δεν μπόρεσαν να διαλαλήσουν: «ο Βασιλεύς απέθανε, Ζήτω ο Βασιλεύς»;
Πώς η παρελκυστική στάση του κόμματος του Ιγκλέσιας συμβάλλει στην απαξίωση της αριστερής παράταξης στα μάτια των ψηφοφόρων.
Επιδιώκοντας τη δημοσιότητα και ίσως ένα… Νόμπελ, φαίνεται πως απομακρύνεται από τη λαϊκή και κοινωνική του βάση.
Έθνος, παρελάσεις, μεγαλοϊδεατισμός, θυσίες, ανακυκλωμένοι τρομοκράτες.
