Δεν ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία επειδή έγραφε καλές εκθέσεις, ούτε είχε αναλάβει την σχολική εφημερίδα. "Τράκαρε" με αυτήν, τον Οκτώβριο του 1991 (ευτυχώς, μόνο με υλικές ζημιές). Καλύπτει θέματα εργασίας, ασφάλισης, πρόνοιας και συνδικάτων. Πιστεύει, ίσως λανθασμένα -αλλά με επιμονή- ότι η δημοσιογραφία είναι λογοτεχνία υπό πίεση και κοινωνικό εργαλείο.
Στην παγίδα της «ενεργού γήρανσης» οδηγούνται οι σημερινοί εργαζόμενοι και αυριανοί συνταξιούχοι.
Εργατολόγοι και συνδικαλιστές αμφισβητούν τα στοιχεία για την εξέλιξη του «μέσου μισθού» και μιλούν για προεκλογικές εντυπώσεις.
Οι τρεις παγίδες για τους εργαζόμενους-ψηφοφόρους και το… χέρι της «Εθνικής Ασφαλιστικής» στο δικαίωμα του «εκλέγεσθαι».
Με την προεκλογική περίοδο να βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, η ενίσχυση των κλαδικών συμβάσεων εργασίας μετατρέπεται σε κυρίαρχο στοίχημα για τα συνδικάτα.
Αιτία; Η οδηγία για «διαφανείς και προβλέψιμους όρους εργασίας», που προωθείται πανευρωπαϊκά.
Μία νέα «μαύρη τρύπα» στις εργασιακές σχέσεις ανοίγει εν μέσω προεκλογικής περιόδου.
Η λογική του «πάμε κι όπου βγει» σπέρνει τραγωδίες, θάνατο, πόνο, απουσίες και τελικά οργή.
Όλα τα φαντάσματα όταν μετατραπούν σε βρώσιμα, έχουν χρώμα μπλε!
Τι περιλαμβάνει ο νεοφιλελεύθερος σχεδιασμός για την επόμενη τετραετία.
