Δεν ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία επειδή έγραφε καλές εκθέσεις, ούτε είχε αναλάβει την σχολική εφημερίδα. "Τράκαρε" με αυτήν, τον Οκτώβριο του 1991 (ευτυχώς, μόνο με υλικές ζημιές). Καλύπτει θέματα εργασίας, ασφάλισης, πρόνοιας και συνδικάτων. Πιστεύει, ίσως λανθασμένα -αλλά με επιμονή- ότι η δημοσιογραφία είναι λογοτεχνία υπό πίεση και κοινωνικό εργαλείο.
Οι νέοι, μας τελειώνουν, κύριοι. Το δημογραφικό για την κυβέρνηση προτάσσει παράταση του εργασιακού βίου, μέσω της «ενθάρρυνσης των συνταξιούχων να συμμετάσχουν στην αγορά εργασίας!»
Ο μηνιαίος μέσος όρος δυστυχημάτων ήταν δύο τον μήνα έως το 2020. Πλέον, ξεπερνά τα τέσσερα το μήνα.
Στο Μαξίμου ζουν τον μύθο τους σε λούπα και οι έξω τον εφιάλτή τους… Δεύτερη η Ελλάδα σε επίπεδο φτώχειας μετά τη Βουλγαρία.
Οι συνδικαλιστές, δεν συνδέουν τυχαία τον υπό προώθηση νόμο Κεραμέως για τα πανεπιστήμια με το νόμο Χατζηδάκη για την εργασία και τον συνδικαλισμό.
Τι πραγματικά θα προσφέρει στους εργαζόμενους η «ψηφιακή κάρτα εργασίας» και πρέπει οι συνταξιούχοι να ελπίζουν σε αυξήσεις των συντάξεων τους;
Δεν θα το κρύψω. Μετά τα όσα «σφαιρικά και πιο ολιστικά» είπε ο πρωθυπουργός στους νέους, αισθάνθηκα πνευματική ανάταση.
Το κύμα της «Μεγάλης Παραίτησης» των εργαζομένων ξεσπά και στην ελληνική αγορά εργασίας, σύμφωνα με έρευνα της εταιρείας Randstad.
Αντιμέτωποι με εξαιρετικά δυσάρεστες εκπλήξεις κινδυνεύουν να βρεθούν τους επόμενους μήνες εκατοντάδες χιλιάδες ασφαλισμένοι, εξαιτίας της υπέρμετρης αύξησης των ασφαλιστικών εισφορών.
Ποιες είναι οι «νάρκες» της νέας, πολυδιαφημισμένης διαδικασίας συνταξιοδότησης, μέσω της οποίας εκδίδονται «συντάξεις fast track» και «συντάξεις εμπιστοσύνης».
