Δεν ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία επειδή έγραφε καλές εκθέσεις, ούτε είχε αναλάβει την σχολική εφημερίδα. "Τράκαρε" με αυτήν, τον Οκτώβριο του 1991 (ευτυχώς, μόνο με υλικές ζημιές). Καλύπτει θέματα εργασίας, ασφάλισης, πρόνοιας και συνδικάτων. Πιστεύει, ίσως λανθασμένα -αλλά με επιμονή- ότι η δημοσιογραφία είναι λογοτεχνία υπό πίεση και κοινωνικό εργαλείο.
Μια βιομηχανία διώξεων και καταδίκης εργατικών διεκδικήσεων, που ενισχύεται με νομικό υλικό για την... «προστασία της εργασίας και του συνδικαλισμού».
Πού οφείλεται η πρωτοφανής άρνηση εργαζομένων στον τουριστικό κλάδο και ανέργων να απασχοληθούν φέτος το καλοκαίρι;
Πώς η κυβέρνηση οδηγεί εκατοντάδες χιλιάδες ασφαλισμένους σε εισοδηματικό ναρκοπέδιο με κίνδυνο να μετατρέψει τη χώρα σε ένα τεράστιο «συνταξιοδικείο».
Σκόρπιες σκέψεις με αφορμή την 2α Μαΐου, Παγκόσμια Ημέρα Γέλιου, για γελαστούς ή γελασμένους πολίτες της χώρας της Φαιδράς πορτοκαλέας.
Το διεκδικητικό πλαίσιο της φετινής Πρωτομαγιάς, μετά από 12 χρόνια μνημονίων, υγειονομικής κρίσης και ανατιμήσεων έχει... άρωμα 1886.
Διπλή σύνταξη σε αιρετούς και επιστροφή ποσών σε βουλευτές… με λίπασμα 120 δις ευρώ από τους συνταξιούχους.
Όχι. Το αφεντικό, δεν τρελάθηκε. Ξέρει πολύ καλά τι κάνει. Προσπαθεί να διαχειριστεί επικοινωνιακά ακόμη και τη δυστυχία των πολιτών.
«Συντάξεις – εξπρές» και «συντάξεις εμπιστοσύνης» Χατζηδάκη. Το «κουτάκι» με τους νεοφιλελεύθερους θησαυρούς άνοιξε και δεν λέει να κλείσει.
Το πρώτο μεγάλο «κρας τεστ» του νόμου Χατζηδάκη, που μετατρέπει τη χώρα σε ένα τεράστιο «απεργοδικείο», θα γίνει σήμερα στην... πίστα του Αλίμου.
