Δεν ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία επειδή έγραφε καλές εκθέσεις, ούτε είχε αναλάβει την σχολική εφημερίδα. "Τράκαρε" με αυτήν, τον Οκτώβριο του 1991 (ευτυχώς, μόνο με υλικές ζημιές). Καλύπτει θέματα εργασίας, ασφάλισης, πρόνοιας και συνδικάτων. Πιστεύει, ίσως λανθασμένα -αλλά με επιμονή- ότι η δημοσιογραφία είναι λογοτεχνία υπό πίεση και κοινωνικό εργαλείο.
Ένα είδος, που όπως εκτιμάται, εξαπλώθηκε στην Ελλάδα από το 2010 και παρέμεινε για δεκαετίες.
Το... ρεκτιφιέ έγινε, αλλά το ταμείο- τούρμπο, βρίσκεται εκτάκτως στο συνεργείο, με τις ευχές ασφαλισμένων και συνταξιούχων για ταχεία επισκευή να το συνοδεύουν...
Τα συνδικάτα (ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ και ΠΑΜΕ) διεκδικούν μια «Εθνική Συμφωνία» και προχωρούν σε Γενική Απεργία σε όλες τις μεγάλες πόλεις της χώρας, στις 6 Απριλίου.
Παρακολουθώντας κυβερνητικά στελέχη να τοποθετούνται με στόμφο για τη «μείωση της ανεργίας», την «αύξηση της απασχόλησης»… αισθάνομαι την αδήριτο ανάγκη να τσεκάρω ταυτότητα και διαβατήριο.
Αύριο Κυριακή (20/2), κάποιοι (ποιοι, άραγε;) θα γιορτάσουν την Παγκόσμια Ημέρα Κοινωνικής Δικαιοσύνης.
... ή μήπως, θαύμα; Στη σημερινή Ελλάδα, μετά από δέκα χρόνια οικονομικής κρίσης και δύο χρόνια υγειονομικής κρίσης, είμαστε μάρτυρες ενός εξελισσόμενου θαύματος.
Είναι επαναστατικός. Μόνο οι ερωτευμένοι μπορούν να επαναστατήσουν γιατί δεν περιορίζονται σε στεγανά.
Τα μαντάτα, λοιπόν, αναφέρουν ότι: Η ομορφιά είναι υποκειμενική, αντίθετα με τα χρέη.
Ο Θαυμαστός Λαοπλάνος και τα μαγικά τρικ του με τα οποία ό,τι δίνει το παίρνει πίσω από συνταξιούχους και χαμηλόμισθους. Ένα χειροκρότημα, παρακαλώ!
