Δεν ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία επειδή έγραφε καλές εκθέσεις, ούτε είχε αναλάβει την σχολική εφημερίδα. "Τράκαρε" με αυτήν, τον Οκτώβριο του 1991 (ευτυχώς, μόνο με υλικές ζημιές). Καλύπτει θέματα εργασίας, ασφάλισης, πρόνοιας και συνδικάτων. Πιστεύει, ίσως λανθασμένα -αλλά με επιμονή- ότι η δημοσιογραφία είναι λογοτεχνία υπό πίεση και κοινωνικό εργαλείο.
... γιατί μου θυμίζει μνημόσυνο.
Σε μαραθώνιο εκδηλώσεων επιδίδονται οι εποπτευόμενοι από το υπουργείο Εργασίας οργανισμοί. Ας δείξουμε λίγη ενσυναίσθηση!
Μπορεί η κ. Μιχαηλίδου να χαρακτηρίζει την Πρωτομαγιά «εφαλτήριο σκέψης και δράσης ώστε να βελτιωθεί ο εργασιακός βίος», ωστόσο παραβλέπει μια λεπτομέρεια: την πραγματικότητα.
Με μεσίστιες σημαίες θα έπρεπε να τιμήσει η χώρα μας την προχθεσινή Διεθνή Ημέρα Κοινωνικής Δικαιοσύνης.
Έντονες οι αντιδράσεις μετά την πρόταση της εργοδοσίας για 7ήμερη εργασία και μείωση των αργιών.
Σούπερ μάρκετ, μεσάζοντες και κυβέρνηση διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στο κύμα αισχροκέρδειας.
Πολίτες απατημένοι βρέθηκαν μπροστά στην κάλπη, φορτωμένοι αυταπάτες. Εγκλωβισμένοι σε μια κακοποιητική σχέση με την εξουσία.
Καταβάλλεται προσπάθεια ώστε να χρησιμοποιηθεί ως οικονομικός «Δούρειος Ίππος» η εισαγωγή εργαζομένων από τρίτες χώρες!
Το περασμένο έτος μπήκαν στις τσέπες μας περίπου 227 εκ. ευρώ περισσότερα. Τότε γιατί έρχονται απεργίες;
