Δεν ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία επειδή έγραφε καλές εκθέσεις, ούτε είχε αναλάβει την σχολική εφημερίδα. "Τράκαρε" με αυτήν, τον Οκτώβριο του 1991 (ευτυχώς, μόνο με υλικές ζημιές). Καλύπτει θέματα εργασίας, ασφάλισης, πρόνοιας και συνδικάτων. Πιστεύει, ίσως λανθασμένα -αλλά με επιμονή- ότι η δημοσιογραφία είναι λογοτεχνία υπό πίεση και κοινωνικό εργαλείο.
Το 2024 η κυβέρνηση θα συνεχίσει να κλείνει τη στρόφιγγα των ενισχύσεων και θα διεκδικήσει ακόμη και την επιστροφή χρημάτων από ανέργους.
Έχετε 41% πιθανότητες επιτυχίας, όπως στις εκλογές.
«Χωρίς ανθρώπους δεν υπάρχει πρόβλημα» σε γήπεδα, σχολεία, δρόμους… παντού. Μια χώρα σε καραντίνα.
Φέτος 170 εργαζόμενοι έχασαν τη ζωή τους και άλλοι 280 τραυματίστηκαν σοβαρά.
Η... οικονομική φάβα, έχει έναν κρυφό λάκκο: Τη σύνδεση της φορολόγησης με τους μισθούς των εργαζομένων στις επιχειρήσεις!
Προφανώς, διότι κοιτάζοντας στο παρελθόν κάτι θα μας διαφύγει από το παρόν: νέο φορολογικό, προϋπολογισμός, ασφαλιστικό.
Μόνο ως υπενθύμιση της παταγώδους αποτυχίας της διεθνούς κοινότητας μπορεί να αντιμετωπιστεί η Διεθνής Ημέρα Αλληλεγγύης προς τον παλαιστινιακό λαό.
Ασκήσεις δημιουργικής λογιστικής και αναδιανομής της φτώχειας για την απασχόληση και την ασφάλιση, περιλαμβάνει ο νέος κρατικός προϋπολογισμός.
Κούλα, θα αργήσει κι άλλο η σύνταξη, μ’ ακούς;
