Δεν ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία επειδή έγραφε καλές εκθέσεις, ούτε είχε αναλάβει την σχολική εφημερίδα. "Τράκαρε" με αυτήν, τον Οκτώβριο του 1991 (ευτυχώς, μόνο με υλικές ζημιές). Καλύπτει θέματα εργασίας, ασφάλισης, πρόνοιας και συνδικάτων. Πιστεύει, ίσως λανθασμένα -αλλά με επιμονή- ότι η δημοσιογραφία είναι λογοτεχνία υπό πίεση και κοινωνικό εργαλείο.
Οι κυβερνώντες, καρδιοχτυπούν για εμάς. «Θάρρος, καρδιά και πλάτη φαρδιά», λοιπόν, όπως έλεγε κι ο Καραγκιόζης.
Η υποβάθμιση της εργασίας στη χώρα μας, καλύπτει ολόκληρη τη βεντάλια των ψυχολογικών επιβαρύνσεων από μελαγχολία, κατάθλιψη, κρίσεις πανικού, εκρήξεις θυμού έως και σκέψεις αυτοκτονίας!
Μετά από 13 χρόνια ασφυκτικής πίεσης του λαού, η οποία φυσικά συνεχίζεται, η κλεψύδρα αδειάζει γρήγορα για «σωτήρες», «επαναστάτες», «άριστους» και «φερέλπιδες ηγέτες».
Πώς ο Άδωνις κάλυψε μεγάλο μέρος της ιστορικής διαδρομής από τη Ρωμαϊκή Δημοκρατία στην Ηγεμονία (Principatus) και από εκεί στη Δεσποτεία (Dominatum).
Έναυσμα για ομαδική... ψυχοθεραπεία ταξικής συνείδησης, θα μπορούσε να είναι η 24ωρη Πανελλαδική Απεργία κατά του εργασιακού νομοσχεδίου.
«Μεταφράζουμε» τις κυβερνητικές ανακοινώσεις από το βήμα της ΔΕΘ, στη γλώσσα της εργασιακής καθημερινότητας.
Το... μυστικό αρκτικόλεξο: ΦΠΑ.
Σε μια κόλλα χαρτί επιχειρεί να τυλίξει τους εργαζόμενους η κυβέρνηση με το νομοσχέδιο που κατατέθηκε στη Βουλή. Έρχονται απεργίες.
Εργασία έξι μέρες την εβδομάδα. Το μήνυμα προς την αγορά είναι σαφές: Σας παρέχουμε φθηνότερους, ευέλικτους εργαζόμενους. Δώστε στο κράτος εισφορές.
