Για να σκοτώσουν την Κυπριακή Δημοκρατία έπρεπε τότε να σκοτώσουν τον Μακάριο, για να τη σκοτώσουν τώρα πρέπει να ξεριζώσουν τη μνήμη του.
Η τρέχουσα πορεία της χρηματιστικοποίησης δεν μπορεί να συνεχιστεί επ’ αόριστον. Η «φούσκα» είναι πολύ ασταθής και τα θεμέλια καταρρέουν.
Αυτό που δένει τα δύο πρόσωπα είναι ότι ενώ το σύστημα εξουσίας προσπάθησε να τους ζωγραφίσει με τα πλέον μελανά χρώματα, έγιναν γρήγορα λαϊκοί ήρωες.
Το πολιτικό Ισλάμ επανέφερε τον αυταρχισμό με το πρόσχημα της δημοκρατίας, διαιωνίζοντας τον αποκλεισμό και τον κατακερματισμό.
Το άρθρο αυτό είναι το δεύτερο μέρος μιας εισήγησης που έκανε ο συγγραφέας για την τραγωδία της Συρίας. *
Ο δικός μου άνθρωπος της χρονιάς είναι και φέτος ο Τόνι Σοπράνο και όχι ο Ντόναλντ Τραμπ του Time.
Ακόμη και η πιο αθώα πρωτοβουλία και ενέργεια της Μελόνι δημιουργεί υπόνοιες ότι προσλαμβάνει άλλο συμβολισμό.
Ο Θέμης Αργυρακόπουλος μας προσφέρει ένα διπλό πρόβλημα για να ξεκινήσουμε δυναμικά τη νέα χρονιά.
Τα Χριστούγεννα έχουν καταστεί η κύρια καπιταλιστική εορτή. Θα μπορούσε να είχε συμβεί το αντίθετο; Να ήταν μία γιορτή κοινωνικής απελευθέρωσης;
