Ογδόντα χρόνια μετά στη Γιορτή της Δημοκρατίας, η Ιταλία βρίσκεται υπό το πρόσταγμα μίας κυβέρνησης που συντίθεται από τους αμετανόητους επιγόνους του φασισμού.
Το πραγματικό παλαιστινιακό ζήτημα αφορά τη φύση της πορείας που επιδίωξαν εξαρχής ΗΠΑ και Ισραήλ.
Με ευθύνη των ΗΠΑ και των συμμάχων τους, βρισκόμαστε ήδη βαθιά μέσα στην περίοδο των «no-rules, world order».
Ο «Σούπερ Μάριο» Ντράγκι, όπως και οι άλλοι Ευρωπαίοι, «ανακαλύπτει» όψιμα πως η Ευρώπη βρίσκεται πλέον μόνη της.
Τα πράγματα θα είναι πιο ξεκάθαρα μέχρι τα τέλη Ιουνίου ή στις αρχές Ιουλίου.
Ο «πόλεμος της οθόνης» έχει μόλις αρχίσει, με αφορμή τις Κάννες. Το αποτέλεσμά του θα καθορίσει το πνευματικό πρόσωπο της Ευρώπης για τις επόμενες δεκαετίες.
Είναι αλήθεια ότι το Ισραήλ σήμερα αντιμετωπίζει αυξανόμενη ηθική και πολιτική απομόνωση, αλλά εξακολουθεί να διαθέτει ένα ευρύ δίκτυο διεθνών συμμαχιών.
Οι ανισότητες ανοίγουν ένα τεράστιο χάσμα. Αυτά τα χάσματα ιστορικώς είναι που γεννούν τις εκρήξεις.
Η αποχή είναι ένα φαινόμενο που προέρχεται από την αλλαγή συσχετισμών εντός της πολιτικής σκηνής και η ευθύνη δεν βαραίνει (μόνο) το φοιτητικό κίνημα.
