Σήμερα ολοκληρώνει τον έλεγχο του χώρου. Όχι με ρεσάλτο, αλλά από μέσα. Η φράξια εκσυγχρονισμού- Βενιζέλου-Σαμαρά και πλέον Μητσοτάκη, επανέκαμψε.
Η Δύση σαπίζει ποικιλοτρόπως και εκδικείται. Η Αγγλία παίζει τον ρόλο του υπεργολάβου, ενώ οι ΗΠΑ του δήμιου.
H 12η Δεκεμβρίου αποτελεί μια αποφράδα ημέρα για την Ιταλία. Άνοιξε τον δρόμο της βίαιης σύγκρουσης των κρατικών και παρακρατικών μηχανισμών με το εργατικό κίνημα.
Η διακρατική πραγματικότητα το 2015 ήταν πολύ διαφορετική σε σύγκριση με 70 χρόνια νωρίτερα και θα είναι ακόμη πιο διαφορετική 80 χρόνια μετά, το 2025.
Ηλικιακά υπήρξε μια μικρή ανανέωση αλλά χωρίς να αλλάξει συνολικά η βάση ενός κόμματος που είναι στη βάση του γερασμένο.
Τα ιταλικά κόμματα διώκουν το έσχατο οχυρό των δικαιωμάτων των εργαζομένων και τα συνδικάτα παρακολουθούν «διχασμένα».
Ένα άρθρο του σπουδαίου Τζον Πίλτζερ για την παρωδία δικαστικής διαδικασίας που οδήγησε στην απόφαση έκδοσης του Ασάνζ στις ΗΠΑ.
Η κίβδηλη φεμινιστική υπερασπιστική τους γραμμή είναι παρωχημένη, σεξιστική και καπηλεύεται το κίνημα #MeToo.
Ο Κρίστιαν Λίντερ οραματίζεται μια Γερμανία με παρόμοια φιλοδοξία με αυτή της οικονομικά πετυχημένης Ελλάδας. Έτσι θα αναπτύξει συνεργασία με τον δικό μας Μωυσή Αιλουράκη.
