Την καλησπέρα μου σε όλες της απελπιστικά αγανακτισμένες υπάρξεις,
Σε μια μαζική εργατική πορεία στην Αγγλία κάποιος είχε την πολύ ενδιαφέρουσα ιδέα να παραποιήσει τους στίχους του τιτανοτεράστιου κομματιού της τιτανογιγάντιας Cher και από «Do you believe in life after love?», να τους μετατρέψει σε «Do you believe in life after work?». Προβληματίστηκα γύρω από τη σχέση της εργασιακής επισφάλειας με την ερωτική ανεπάρκεια, που φαίνεται να ανάγεται σταδιακά σε ψυχοκοινωνικό σύνδρομο της αθηναϊκής νεολαίας. Η αλήθεια είναι πως ειδικά από την εμφάνιση της νόσου Covid-19 εκτός από ανασφάλιστα ζούμε και ανέραστα.
Δεν θυμάμαι πιο συναισθηματικά φορτισμένη εικόνα από εκείνη την μέρα που οι μπάτσοι αποκαθήλωσαν τους τρεις έρωτες της πλατείας Εξαρχείων. Οι έρωτες αυτοί, με τις ροζ μπογιές στα φτερά και τα κεφάλιά τους, είχαν κατά καιρούς δει ανθρώπους να μονιάζουν και να χωρίζουν στα διπλανά τους παγκάκια. Υπήρξαν αυτόπτες μάρτυρες συγκρούσεων, καλοκαιρινών ρομάντζων και επιτόπιων νταραβεριών. Τα χέρια των κρατικών θεσμών φαίνεται πως δεν αποκαθήλωσαν μονάχα του έρωτες της πλατείας, αλλά και ολόκληρης της πόλης και ολόκληρης της χώρας. Κι αν δεν ήταν τα χέρια των θεσμών που τσακίσανε τους έρωτες απανταχού, τότε σίγουρα σε αυτό συνέβαλε το μακρύ χέρι της αγοράς.
Στο τέλος της Καλλίδρομου, στο σημείο που ο δρόμος συναντά την Ασημάκη Φωτήλα, υπάρχει ένα μικρό καφενεδάκι. Εκεί μου ζήτησε ο φίλος μου ο Κ. να τον συναντήσω. Ήρθε απελπιστικά αγανακτισμένος να μου μιλήσει για την επισφάλεια στην εργασία και τον έρωτα, για το άδοξο τέλος της στερνής του απόπειράς να κάνει σχέση.
Έκατσε δίπλα μου αλαφιασμένος. «Δε γαμάει ο κόσμος μαλάκα», μου είπε τονίζοντας ιδιαιτέρως το «δε». «Πήγα δύο φορές να δω τον Ολυμπιακό και βγήκα εκτός προϋπολογισμού. Τι να γαμήσω, ρε μαλάκα; Ούτε εγώ γαμάω, ούτε ο Ολυμπιακός». Με εντυπωσίασε ο τρόπος με τον οποίο περιέγραψε την αλληλεπίδρασή του με την παρολίγον κοπέλα του. Ήταν ποτισμένος με κατανόηση για τον λόγο που του ζήτησε να το διακόψουν.
«Πραγματικά τη σέβομαι», τόνιζε στο τέλος κάθε φράσης του. «Στην πραγματικότητα κανείς από τους δύο δεν μπορούσε. Απλά εκείνη είχε περισσότερα αρχίδια από εμένα και το είπε πρώτη. Παραλίγο να ερωτευτούμε αλλά δεν ευνόησαν οι συνθήκες. Οι εργασιακές. Εγώ επισφαλώς εργαζόμενος, αυτή άνεργη…», μου είπε και σκούπισε με το κασκόλ του Ολυμπιακού που ακόμα φορούσε στον λαιμό του ως τεκμήριο ενός αγώνα που όπως έμαθα έληξε άδοξα, την μύξα που είχε στάξει μερικώς εξαιτίας της παντελούς του άρνησης να φορέσει κράνος στο μηχανάκι (γιατί είναι από τα Δυτικά όπου η μαγκιά και η ιγμορίτιδα είναι ταυτοτικά στοιχεία των sis straight ανδρών) και μερικώς εξαιτίας της Κατερινούλας που τον έκαψε σαν τον λίβα που καίει τα σπαρτά. Σε αυτή την κατάσταση: απογοητευμένος από τον Ολυμπιακό, τον έρωτα και την αγορά εργασίας παράγγειλε ένα ούζο.
«Τριάντα κάτι χρονών, με όλα τα προσόντα και δεν μπορούσε να βρει δουλειά, ρε μαλάκα. Γύρισε απ’ το Λονδίνο το καλοκαίρι πριν τον Covid, όταν τελείωσε το διδακτορικό της. Γύρισε στο πατρικό της προσωρινά μέχρι να βρει δουλειά. Έχουν περάσει 2 χρόνια και πέντε μήνες από τότε. Μένει ακόμα με τους γονείς της, ρε μαλάκα. Μου είπε ότι περνάει την πιο ασέξουαλ φάση της ζωής της. Ούτε να το παίξει δεν έχει όρεξη, λέει. Ούτε εγώ έχω, εδώ που τα λέμε. Ζει στο παιδικό της δωμάτιο. Δε νιώθει ανεξάρτητη, δε μπορεί να βρει δικό της σπίτι. Παραλίγο να ερωτευτούμε, αλλά θέλει και μια ανεξαρτησία ο έρωτας», μου είπε και έφερε δύο γύρους στο τραπέζι τον πάτο του ποτηριού που είχε ιδρώσει με την κουβέντα. «Δε γαμάει ο κόσμος ρε μαλάκα», επέμεινε πίνοντας το μισό ποτήρι με μία γουλιά.
Τα Εξάρχεια βρίσκονται σε πόλεμο, το έχουμε ήδη πει αυτό. Πρέπει να αντεπιτεθούμε γιατί η εργασιακή επισφάλεια και η ανεργία μας στερούν την καύλα. Θα ήθελα να κλείσω την σημερινή πολεμική ανταπόκριση με την εξής φράση: Δουλεύουμε επισφαλώς και ανασφάλιστα, ας θα δημιουργήσουμε μια συνθήκη τουλάχιστον να μπορούμε να ερωτευτούμε αφορολόγητα.
Από τα εμπόλεμα Εξάρχεια για το Κοσμοδρόμιο,
Η Γειτόνισσα.
