Το ότι η παραδοσιακή δεξιά πλησιάζει όλο και πιο επίφοβα τις πιο ακραίες θέσεις της ακροδεξιάς και όχι μόνο για μικροκομματικούς λόγους, αλλά σαν ιδεολογική παλιννόστηση στον ταξικό και φυλετικό χαρακτήρα της κοινωνίας, είναι γεγονός. Στην Ισπανία τούτη η τάση, όπου λόγω της ομοσπονδιακής θέσμισης της διοίκησής της, που έχει φέρει στις τοπικές κυβερνήσεις ή έχει καταστήσει ρυθμιστή για τα δημόσια ζητήματα το  ακροδεξιό Vox, είναι ακόμη πιο έντονη σε ορισμένες Περιφέρειες και Δήμους.

Το συντηρητικό Λαϊκό Κόμμα (ΡΡ) από καιρού σύρεται πίσω από τις απόψεις του Vox για τη μετανάστευση, τις  αμβλώσεις και φυσικά του Νόμου για την Ιστορική Μνήμη. Ο ηγέτης του Αλβέρτο Νούνιεθ Φεϊχόο (όπως και η περιφερειάρχης της Μαδρίτης Ισάβελ Αγιούσο), σχεδόν ασπάζονται τις ακροδεξιές θέσεις μιλώντας για «καλούς και κακούς μετανάστες». Λένε «ναι» σε εκείνους που είναι «πολιτιστικά» και γλωσσικά κοντά μας (δηλ. καθολικούς και ισπανόφωνους από τη Νότια Αμερική, άντε κι Ευρωπαίους), όχι στους «αλλόπιστους» Αφρικανούς -εξόν από εκείνους που η εξουθενωτική και η κακοπληρωμένη εργασία στα χωράφια και τις κατασκευές χρειάζεται.

Πρόσφατα μάλιστα, παρουσιάζοντας στη Βαρκελώνη το πρόγραμμά του για τη μετανάστευση, ο Φεϊχόο (απηχώντας τον δικό μας Θ. Πλεύρη) το διατύπωσε σαφώς: «όποιος δεν έχει δουλειά, θα φύγει». Επίσης, «ναι» λέει ο Φεϊχόο και στην κατάρτιση «μητρώου» γιατρών που εκτελούν αμβλώσεις (με το πρόσχημα της εξυπηρέτησης των ενδιαφερομένων). Αλλά (συγκατανεύοντας και στην Αγιούσο) «ναι» λέει και στην υποχρεωτική, όπως επιβλήθηκε ελέω και Vox, από την Περιφέρεια της Μαδρίτης «ενημέρωση» των γυναικών πριν τη διακοπή της κύησης για τους υποτιθέμενους κινδύνους του μη επιστημονικά αναγνωρισμένου συνδρόμου κατάθλιψης μετά την έκτρωση. Και φυσικά ναι στη σύμπραξη με το Vox  στις Βαλεαρίδες για την κατάργηση του Νόμου για την Ιστορική Μνήμη και τον Φρανκισμό, προκειμένου να ψηφίσουν οι ακροδεξιοί τον προϋπολογισμό της Περιφέρειας. Και φυσικά, πάντα το  πιο εξόφθαλμο παράδειγμα για την πραγματικά αήθη τούτη συνεργασία αποτελεί η Περιφέρεια της Βαλένθιας, όπου η συνεργασία του Λαϊκού Κόμματος με την ακροδεξιά, λαμβάνει διαρκώς επικίνδυνες διαστάσεις. Ναι, η Βαλένθια είναι η Περιφέρεια εκείνη που θρηνεί ακόμη τους 229 νεκρούς από τον τυφώνα Dana, το βράδυ που ο Περιφερειάρχης της Κάρλος Μαθόν δειπνούσε ατάραχος σε ακριβό εστιατόριο και κανένας δεν ενημέρωνε με το ισπανικό 112 τους πολίτες να φυλαχθούν.  Εκείνος που και φέτος, την ώρα που οι φλόγες απανθράκωναν μεγάλες περιοχές της Περιφέρειας δεν αποκάλυπτε που βρισκόταν και δεν ανέβαλε τις διακοπές του όταν απλώς έστελνε μηνύματα συμπαράστασης στο Χ.

Σήμερα το ίδιο Λαϊκό Κόμμα της Βαλένθια (PP) και το Vox, θυμίζοντας εκείνες τις αλήστου μνήμης τεχνοκρατικές και στατιστικές κατηγοριοποιήσεις της ναζιστικής Γερμανίας, συμφώνησαν να ζητήσουν από την Περιφερειακή Κυβέρνηση της Βαλένθια (Consell) να θεσπίσει κι εφαρμόσει «διαφοροποιητικά στατιστικά στοιχεία» μεταξύ του εθνικού και του μεταναστευτικού πληθυσμού. Με πρόσχημα το Σχέδιο Στατιστικών της Βαλένθια 2025-2028, τα δύο κόμματα της δεξιάς ζητούν να υπάρχει διαφορετικό μητρώο, ώστε να συγκρίνονται τα στοιχεία για τους χρήστες της «αιμοδοσίας» ή άλλων «έκτακτων αναγκών υγείας» ανάμεσα στον ντόπιο πληθυσμό και τους μετανάστες. Αλλά δεν σταματά εκεί: αξιώνει να ενσωματωθούν στατιστικά στοιχεία που θα διαφοροποιούν τη συμμετοχή σε εισφορές στο κράτος πρόνοιας που καταβάλλει ο ‘γηγενής’ πληθυσμός κι οι μετανάστες, τα επιδόματα που λαμβάνουν και τα ποσοστά «αποχής από την εργασία» στις  ιδιωτικές εταιρείες και τη δημόσια διοίκηση. Εμφανής σκοπός είναι να στοχοποιηθούν οι ‘ξένοι’ ως παρασιτικά στοιχεία, που δεν συνεισφέρουν, αλλά βλάπτουν την αμιγή και ομόαιμη, ομόγλωσση (όσο το δυνατόν περισσότερο καστιλιάνικα βεβαίως, βεβαίως) και ομόθρησκη κοινότητα.

Εισηγούμενη την πρόταση, η βουλευτής του Vox, Τερέσα Ραμίρεθ δήλωσε ότι «μία από τις πτυχές που προκαλούν τη μεγαλύτερη ανησυχία στην κοινωνία είναι η ανεξέλεγκτη και αχαλίνωτη εισροή παράνομων μεταναστών» και ως εκ τούτου πιστεύει ότι είναι απαραίτητο να συλλεχθούν αυτού του είδους τα δεδομένα για να «ληφθούν μέτρα και να διασφαλιστεί το κράτος πρόνοιας των Ισπανών». Ομοίως, η Μαρί Κάρμεν Κοντέγιες του PP υποστήριξε ότι το σχέδιο «ενισχύει» και «βελτιώνει» το προηγούμενο, με 13% νέα στατιστικά στοιχεία. Επιμένοντας πως «η στατιστική μέτρηση δεν είναι ιδεολογικό ζήτημα» και «ποτέ δεν αφαιρεί, αλλά πάντα προσθέτει», υποστήριξε πως πάντα οι ‘ορθές’ πληροφορίες «βοηθούν να ληφθούν καλύτερες αποφάσεις». Από την πλευρά τους οι Σοσιαλιστές και η τοπική αριστερά καταγγέλλουν τον Μαθόν ότι «ποινικοποιεί τους μετανάστες», προκειμένου «να συνεχίσει να λαμβάνει το φιλί της  ζωής από το Vox και να παραμείνει στην εξουσία». Και η μεγάλη συνδικαλιστική οργάνωση «Εργατικές Επιτροπές» (CCOO) έχει επικρίνει σκληρά αυτήν την πρόταση, επισημαίνοντας ότι δεν πρόκειται για μέτρο αποδοτικότητας, αλλά μάλλον για τη δημιουργία ενός «αποδιοπομπαίου τράγου», που τεχνηέντως θα ανασύρεται για να ανακαλύπτονται  προβλήματα που στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν.

Το συνδικάτο μάλιστα κατέθεσε και τα τελευταία στοιχεία που δημοσίευσε το Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής (INE) για το 2024 και τα οποία τεκμαίρουν ότι ο πληθυσμός που γεννήθηκε στο εξωτερικό και κατοικεί στην Ισπανία -με ή χωρίς ισπανική υπηκοότητα- αντιπροσωπεύει το 18% του συνόλου. Από αυτήν την ομάδα, σχεδόν οι μισοί (47%) είναι λατινοαμερικανικής καταγωγής. Οι μετανάστες, αντί να αποτελούν βάρος, παρουσιάζουν υψηλό ποσοστό συμμετοχής στο εργατικό δυναμικό: το ποσοστό δραστηριότητάς τους ανέρχεται στο 69,3%, σε σύγκριση με το 56,4% του ισπανικού πληθυσμού. Η παρουσία τους είναι ιδιαίτερα σημαντική σε βασικούς τομείς: επτά στους δέκα οικιακούς βοηθούς και φροντιστές είναι μετανάστες (72%), σχεδόν οι μισοί εργάζονται στον κλάδο της φιλοξενίας και της εστίασης (45%) και περίπου το ένα τρίτο στις κατασκευές και τη γεωργία (32% και 31%, αντίστοιχα).

Από οικονομικής άποψης, οι μετανάστες συνεισφέρουν περισσότερα από όσα λαμβάνουν, συνεισφέροντας το 10% του εισοδήματος Κοινωνικής Ασφάλισης, ενώ αντιπροσωπεύουν μόλις το 1% των δημόσιων δαπανών. Ο ΟΟΣΑ εκτιμά ότι, κατά μέσο όρο, κάθε μετανάστης δημιουργεί  32% λιγότερες δημόσιες δαπάνες από έναν Ισπανό πολίτη. Με άλλα λόγια, για κάθε ευρώ που δαπανάται για έναν Ισπανό πολίτη, μόνο 0,68 ευρώ δαπανώνται για έναν μετανάστη. Σε καθαρούς όρους, ένας μετανάστης συνεισφέρει περίπου 1.600 ευρώ περισσότερα ετησίως από έναν γηγενή.

Αλλά στη Βαλένθια τα δύο κόμματα δε σταματούν εκεί:  παρουσίασαν και  μια πρόταση για τη μεταρρύθμιση των κανονισμών του Κοινοβουλίου της Βαλένθια υπέρ της συμπεριληπτικής γλώσσας και ζητούν την κατάργηση αρκετών κοινοβουλευτικών επιτροπών, συμπεριλαμβανομένης της Επιτροπής Πολιτικών Ισότητας των Φύλων και της ΛΟΑΤΚΙ+ Συλλογικότητας. Μία επίθεση σε όλα τα μέτωπα, που ενδεχομένως να καταλήξει στα πογκρόμ και τάγματα εφόδου του Vox ενάντια σε μετανάστες στο Τόρε Πατσέκο και τη Μαδρίτη.

Ωστόσο, το πλέον ανησυχητικό είναι πως η προπαγάνδα στα ΜΚΔ του Vox για όλα τούτα τα θέματα (μετανάστες, εθνικισμός, καταλήψεις, κυνήγι και ταυρομαχίες, ιδεολογίες του φύλου, φρανκισμός και ιστορική μνήμη), ριζώνουν σταδιακά στη συνείδηση των πολιτών, ιδίως των νέων που δεν έχουν γνωρίσει την περίοδο της 40χρονης δικτατορίας. Το αποτέλεσμα είναι πως πάνω από το 21% του πληθυσμού (και του 20% των νέων ηλικίας 18-24 ετών), σύμφωνα με πρόσφατη δημοσκόπηση της CIS, πιστεύει πως τα χρόνια του Φράνκο ήταν «καλά» ή «πολύ καλά». Μεγάλο ποσοστό, εάν σκεφθεί κανείς πως από τις αρχές του χρόνου η κυβέρνηση έχει οργανώσει πολλές εκδηλώσεις για τη μετάβαση της χώρας στη δημοκρατία, με αφορμή τα 50 χρόνια από τον θάνατο του δικτάτορα.  Ο ίδιος ο ηγέτης του Vox Σαντιάγο Αμπασκάλ έχει δηλώσει και μέσα στη Βουλή πως η αποδοχή του Φρανκισμού φθάνει το 42% του πληθυσμού.

Ο καλπασμός του δεξιού ταξικού μίσους αυξάνει στην Ισπανία. Και το πιο ανησυχητικό είναι πως αυτό ενισχύει όλο και περισσότερο το «λυσσασμένο» ακροδεξιό σκέλος της παράταξης. Στις δημοσκοπήσεις τους τελευταίους μήνες, το ΡΡ εμφανίζεται να υποχωρεί, μέχρι και να βρίσκεται πίσω από τους Σοσιαλιστές και μόλις λίγο πάνω από τους ακροδεξιούς, ψαλιδίζοντάς του τις όποιες ελπίδες για  αυτοδυναμία σε πιθανές εκλογές. Γεγονός που αυξάνει τους φόβους αναφορικά με μία αναπόφευκτη διείσδυση του Vox και των πολιτικών του σε μία κυβέρνηση συνεργασίας με τη δεξιά, στα δυστοπικά ήδη πρότυπα της συνύπαρξής τους σε περιφερειακό και δημοτικό επίπεδο.