Μέρα• τουρίστες περιμένουν στη σειρά• Ιουλιέτα ακίνητη• άντρες• γυναίκες• παιδιά• γέλια• χούφτωμα• κλικ• κοροϊδία• Ιουλιέτα θυμωμένη.
Η μέρα έγραφε 28 Φεβρουαρίου.
Πώς θα ήταν μια κοινότητα απαρτιζόμενη μόνο από γυναίκες; Η εμπειρία της εκπαιδευτικής υποτροφίας για γυναίκες επιχειρηματίες και ελεύθερες επαγγελματίες και το κρυφό διαμάντι… Κάθερες.
Τρανς, γυναίκα, μαύρος, φτωχός, Αλβανός, μετανάστης, λεσβία, άστεγος, ναρκομανής, βίγκαν και ούτω καθεξής. Η στιγματοποιήση είναι συνέργεια σε έναν πόλεμο δίχως τέλος.
Τι σκεφτόμαστε άραγε όταν ακούμε τον όρο «συμπεριληπτική γλώσσα»; Ή ακόμα χειρότερα, «ουδέτερη γλώσσα»;
Οι άνθρωποι αποτελούνται από ιστορίες σαν αυτές όταν… μια φορά και έναν καιρό, πολύ παλιά, δούλευα σαν φροντίστρια σε δομή ασυνόδευτων ανηλίκων.
Γιατί στεναχωριόμαστε περισσότερο με τις εθνικές τραγωδίες απ’ ότι με τους θανάτους προσφύγων που πεθαίνουν κατά ορδές τα τελευταία χρόνια στο Αιγαίο, κυριολεκτικά δίπλα μας;
«Εγώ τελείωσα με την Ελλάδα. Έχω μια συνέντευξη τον Σεπτέμβρη με ένα νοσοκομείο στην Ιρλανδία και αν με δεχτούν θα πάω. Διαφορετικά no plan, αγαπημένη!».
