Οι εξεγερμένοι υφαντουργοί, οι λουδδίτες, έσπαγαν τους μηχανικούς αργαλειούς επειδή θεωρούσαν αυτές τις μηχανές «ανήθικες».
Γράφω αυτές τις αράδες Μεγάλη Παρασκευή... Ίλεως γενού αυτώ, Κύριε!
Τι είναι αυτό που σε κάνει να σκεφτείς, ενώ κανείς ως τώρα δεν το είχε σκεφτεί, ότι κινείσαι γιατί κάποια βία ασκήθηκε κι εντυπώθηκε;
Για το ένα λεπτό της ώρας που απέμενε ώσπου να τελειώσει ο πόλεμος.
Τα πρόσφατα συμβάντα στην Πινακοθήκη επιτρέπουν να συμπεράνουμε πως δεν άλλαξε τίποτα.
Η τομή ήταν ο δρόμος (το «πύρινο έδαφος της πραγματικότητας», όπου αδιαχώριστα ο θρήνος και η πολιτική ανακτούν την αιχμή και το νόημά τους).
Αυτό το ρεσιτάλ αυτοελέγχου και ειρωνικής υποδήλωσης μ’ εντυπωσίαζε πάντοτε. Προϋποθέτει, βεβαίως, το άπειρο βάθος κατάθλιψης.
Μα είναι ποτέ δυνατόν!
Η μακέτα της κοινωνίας όπου σήμερα συρόμαστε να ζήσουμε εμείς.
