Γεννήθηκα το 1978, μεγάλωσα στη Θήβα και σπούδασα στο τμήμα Μηχανικών Η/Υ και Πληροφορικής, Πάτρα. Μου αρέσει να φτιάχνω αφηγήσεις και εικόνες και ακόμα περισσότερο, αφηγήσεις που γίνονται εικόνες.
Το συμβολικό κεφάλαιο του αριστερού στελέχους που μπορεί να μεταφραστεί σε γραφειοκρατική θέση ή σε κάτι παρόμοιο, είναι μια λύση επιβίωσης, ένταξης, ανέλιξης.
Είναι κοινό μυστικό στο επάγγελμα οι σχεδόν απειλές που δέχτηκαν δημιουργοί ώστε να μην αναφερθούν στη γενοκτονία από το βήμα μεγάλων φεστιβάλ.
Είναι παρηγορητικό το μοτίβο του ακέραιου ηττημένου: έρχεται να απαλύνει κάθε καθημερινή ήττα των ανθρώπων, απαλλάσσει από την ευθύνη της επικράτησης, την ευθύνη της ελευθερίας.
Από το περιθώριο στα όρια της σεξεργασίας, μέχρι τα μεγάλα λεφτά και τα πρόσωπα της κεντρικής πολιτικής σκηνής.
Πόσο τραβηγμένη θα ήταν η σκέψη ενός γκάνγκστα ότι υπάρχει το γκανγκσταϊκό κεφάλαιο και η άποψη μιας στρίπερ ότι υπάρχει το καυλωτικό κεφάλαιο;
Πολλοί άνθρωποι αρχίζουν σαν λαγωνικά να οσφραίνονται αν είσαι «ψεκ», αν πιστεύεις ότι υπάρχει ή όχι. Περίπου όπως παλιότερα με τον Θεό.
Δεν είναι μόνο η ασχήμια της άγνοιας, υπάρχει ασχήμια γύρω μας που έχει παραχθεί από ανθρώπους πολύ πιο καλλιεργημένους από κάθε προηγούμενη γενιά.
Μοιάζει με οξύμωρο ιδεαλισμό: το νόημα δεν είναι μια ερμηνεία του φυσικού κόσμου, αλλά μια ανώτερη αρχή του οποίου ο φυσικός κόσμος αποτελεί διαστρεβλωμένο είδωλο.
Οι ναζιστικές σημαίες επανεμφανίστηκαν στην Ουκρανία και έχω την αίσθηση ότι η ευρωπαϊκή ιδεολογία αναπόφευκτα θα αναζητήσει αυτά τα σύμβολα.
