Γεννήθηκα το 1978, μεγάλωσα στη Θήβα και σπούδασα στο τμήμα Μηχανικών Η/Υ και Πληροφορικής, Πάτρα. Μου αρέσει να φτιάχνω αφηγήσεις και εικόνες και ακόμα περισσότερο, αφηγήσεις που γίνονται εικόνες.
Σαν κατεξοχήν έκφραση και σκοπός της πολυτέλειας, η ομορφιά, είναι κάτι που πρέπει να μείνει έξω από την εμβέλεια των φτωχών.
Αρκεί η επίκληση των μαγικών λέξεων «σεξισμός», «πατριαρχία», «στερεότυπα» για να ακυρωθεί η όποια δυνατότητα δημόσιας συζήτησης.
Ελευθερία και δημοκρατία είναι η ιδεολογία για την οποία θα στείλουν κόσμο να σκοτώσει και να σκοτωθεί.
Υπάρχει κάτι ριζικά διαφορετικό, ανάμεσα σε έναν καπιταλισμό της παραγωγής, τολμηρό και θρασύ για τα γαμάτα προϊόντα που παράγει και έναν καπιταλισμό διαχείρισης της καταστροφής.
Υπάρχει αυτό που στη μαφία λεγόταν «made man» ή «making bones», εκείνη η κατάσταση όπου η διάπραξη φόνου πιστοποιούσε την ένταξη στην ιεραρχία.
Η πολιτιστική αυτοπεποίθηση των Ιταλών, αυτή που πηγαίνει τον Celentano ως σκηνοθέτη στις Κάννες ή που επιτρέπει στον Giorgio Moroder να περιφέρει αυτό το μουστάκι.
Η όμορφη αλλά υποδεέστερη σε ισχύ και φράγκα απαξιώνεται, ο άσχημος αρουραίος με φράγκα ή ισχύ επικαλείται τη συναίνεση.
Όπως θα έλεγε ο Μοχάμεντ Άλι, «κανένας αγιατολάχ δεν με είπε αδερφή».
Το αυτοκίνητο υπήρξε η ουτοπική έκφραση των αξιών αυτού του πολιτισμού, ήταν η υπόσχεση της ατομικότητας και της ελευθερίας.
