Γεννήθηκα το 1978, μεγάλωσα στη Θήβα και σπούδασα στο τμήμα Μηχανικών Η/Υ και Πληροφορικής, Πάτρα. Μου αρέσει να φτιάχνω αφηγήσεις και εικόνες και ακόμα περισσότερο, αφηγήσεις που γίνονται εικόνες.
Δεν χρειάζεται να είσαι η Μέριλιν για να σε κατατρύχει η ερημιά της επίδειξης, της ματαιοδοξίας, της ακονισμένης ατομικότητας.
Μου φαίνεται γελοίο όταν ακούω στερεότυπα όπως «ελληνική οικογένεια», η πραγματικότητα έχει επιβληθεί και είναι μια πραγματικότητα όπου everything goes.
Είναι προσβλητικό να κλέβεις για την πάρτη σου τους πόρους δύο υδρογείων και να δίνεις σαν καθρεφτάκι στην πλέμπα την κουτσουρεμένη ελευθερία των ταυτοτήτων.
Μένει μόνο αυτό• οι στιγμές που η δράση ενός ανθρώπου ή η φωνή ενός ανθρώπου κάνει τη διαφορά και γέρνει τη ζυγαριά.
Η ανάγκη για επίδειξη ενθουσιασμού και χαράς έχει διαμορφώσει τον άνθρωπο του ύστερου καπιταλισμού, είναι απαραίτητη δεξιότητα για να βγάζει κανείς το ψωμί του.
Ο Πολάκης έπαιξε μια μάλλον επιδέξια μπάλα με περισσότερη λεπτότητα πνεύματος παρά brute force.
Θα προσπαθήσω να τα πω με τα πιο απλά λόγια που ξέρω: το να λέει κανείς τη γνώμη του, αλλάζει καταστάσεις.
Κάποιος κακός θα έλεγε ότι ο Σαρτρ δεν είχε πολλές ελπίδες να αποτελέσει αντικείμενο βλέμματος αλλά εγώ δεν είμαι κακός.
Στην τέχνη τους παρουσιάζουν σαν να είναι ντυμένοι με τσουβάλια και να έχουν απεριποίητες γενιάδες, ενώ οι γυναίκες τους απεικονίζονταν σαν να μην έχουν σώμα.
