Γεννήθηκα το 1978, μεγάλωσα στη Θήβα και σπούδασα στο τμήμα Μηχανικών Η/Υ και Πληροφορικής, Πάτρα. Μου αρέσει να φτιάχνω αφηγήσεις και εικόνες και ακόμα περισσότερο, αφηγήσεις που γίνονται εικόνες.
Ο Τσίρκας παραείναι καλός με το μυθιστορηματικό του άλτερ έγκο, χωρίς αυτό να μοιάζει με τον κακοχωνεμένο Νιτσεϊσμό του Καραγάτση.
Το εργοστάσιο είναι πολύ μεγαλύτερο από κάθε κάστρο, κάθε πατριάρχη. Είναι μια κόλαση, φτιαγμένη από φωτιές και καζάνια που μόνο σαν παραίσθηση μπορεί να βιωθεί.
Η άνοδος και η πτώση της Americana.
Η εικόνα του γέρου πετρελαιά και της χομπίστικα ενταγμένης στην πορνοβιομηχανία κόρης του, απεικονίζει τη μετάβαση από τον «ήρωα της κατασκευής» στον «ήρωα της κατανάλωσης».
Για τον Ουελμπέκ το Ισλάμ μοιάζει να εμφυσά μια ανάσα ζωής σε μια πεθαμένη Ευρώπη-ζόμπι που έχει χάσει την ψυχή της.
Aκόμα και χωρίς τη γνώση για το μέγεθος και τη φιλοδοξία των Πίνκερτον, μπορούμε να φανταστούμε τι σημαίνει ένα μέγεθος βαλκανικής χώρας για Αμερικανό μεγαλοεπιχειρηματία.
To τελευταία σύνορo, όταν ακόμα υπήρχε η σήμερα αδιανόητη κατάσταση της γης που δεν ανήκει σε κράτος.
Ο Γιάννης Μαρής γεφυρώνει μια εποχή από τη γέννηση σχεδόν του hardboiled μέχρι την πολύ δυναμική εμφάνιση του γαλλικού polar.
Το σεξ ως κομμάτι της ενήλικης, ζωής, είναι συνυφασμένο με τον ήρωα-άτομο: μόνο ο 20ός αιώνας έδωσε ήρωες σαν τον Σπέιντ ή τον Μποντ.
