Η αξιοπιστία του πολιτικού λόγου και η συνειδητοποίηση της απελευθερωτικής και διεθνούς διάστασης της υπόθεσής μας δεν είναι επιλογές αλλά προϋποθέσεις.
Τα στιγμιότυπα και τα επιτεύγματα της σύντομης ζωής του συνθέτη προβλημάτων (Γιοχάνες) Μάρκους Οτ μπορούν να λειτουργήσουν και ως παραβολές για την αναγκαιότητα της μνήμης.
Στον συρφετό που βγάζει τον Κουστουρίτσα βλαχοβαλκάνιο βλέπω την ίδια δήλωση προσχώρησης σε μια κυρίαρχη ιδεολογία.
Ο καλπασμός του δεξιού ταξικού μίσους αυξάνει στην Ισπανία. Ακόμα πιο ανησυχητικό είναι πως αυτό ενισχύει συνεχώς το «λυσσασμένο» ακροδεξιό σκέλος της παράταξης.
Για την Ουάσιγκτον, το μέλλον της Γάζας δεν είναι ζήτημα δικαιοσύνης ή κυριαρχίας, αλλά «μηχανικής».
Η συζήτηση για την ουκρανική κρίση δεν αποφέρει νέες ιδέες. Ο Φιόντορ Λουκιάνοφ συζήτησε την κατάσταση με τον Ανατόλ Λίβεν και τον Ρίτσαρντ Σάκβα.
Η εξέλιξη του πολέμου (πρωτίστως στο οικονομικό και δευτερευόντως στο στρατιωτικό επίπεδο) έχει δημιουργήσει ένα «αδύνατο τρίγωνο».
Γιατί ο πρόεδρος των ΗΠΑ απολύει μαζικά ομοσπονδιακούς υπαλλήλους και αγοράζει μαζικά πέσος Αργεντινής;
Αν στην πορεία δεν προσπαθήσεις να αλλάξεις τρόπο μετακίνησης και τόπο διαμονής απλά θα εξελίξεις το μέσον και το ενδιαίτημα. Το ίδιο και ως άνθρωπος.
