Στις 15 Νοεμβρίου συνέβη κάτι το πρωτόγνωρο για τα παγκόσμια κοινοβουλευτικά δεδομένα, σε μια από τις προοδευτικότερες χώρες στον κόσμο, τη Νέα Ζηλανδία.
Πλήρης ασυνεννοησία στη διάσκεψη του ΟΗΕ για το Κλίμα με την κλιμάκωση της πυρηνικής απειλής να αλλάζει τις προτεραιότητες.
Φιλιά για καλλωπισμό, φιλιά για μυρωδιά, φιλιά ανάμεσα σε Θεούς και ανθρώπους, φιλιά παλαιολιθικά, φιλιά παντού και πάντα.
Η ταινία είναι ένα πρώτο κινηματογραφικό βήμα κατανόησης του «φαινομένου Τραμπ».
Ερωτήματα και δεύτερες σκέψεις, για τους πραγματικούς λόγους πίσω από μία τόσο σοβαρή απόφαση με τραγικές συνέπειες για μαθητές και εκπαιδευτικούς.
Ο πόλεμος στην Ουκρανία είναι εμβληματικό παράδειγμα ευρύτερων γεωπολιτικών μετατοπίσεων.
Είναι πιθανό ότι η Ρωσία μπορεί να επαναλειτουργήσει παλαιότερους ICBM που παροπλίστηκαν τα τελευταία 30 χρόνια.
Οι κλιμακώσεις οδηγούν σε κλιμακώσεις και όχι σε αποκλιμακώσεις. Είναι πολιτικές απελπισίας, όχι στρατηγικές νίκης.
Λες και όλοι περιμένουν «κάτι μεγάλο», χωρίς (εμείς τουλάχιστον) να είμαστε σίγουροι περί τίνος πρόκειται.
