Σε βραδυφλεγή κοινωνική και πολιτική βόμβα μετατρέπεται, όσο περνά ο καιρός, το ζέον ζήτημα των δεκάδων χιλιάδων αστέγων στην Ιρλανδία.
Τι βλέπουν λοιπόν οι τουρίστες πια σε αυτή τη χώρα; Πώς είμαστε; Τι εκπέμπουμε; Ποια τα vibe μας, παρακαλώ; Τι υπηρεσίες παρέχουμε; Πώς τις παρέχουμε;
Επικράτησε η τάση του «κυριαρχισμού», δηλαδή της προτάξεως της εθνικής ανεξαρτησίας έναντι των ντιρεκτίβων των Βρυξελλών και άλλων θεσμών της «συλλογικής Δύσης».
Η πολιτιστική αυτοπεποίθηση των Ιταλών, αυτή που πηγαίνει τον Celentano ως σκηνοθέτη στις Κάννες ή που επιτρέπει στον Giorgio Moroder να περιφέρει αυτό το μουστάκι.
Τείνουμε προς μια νέα φάση κλιμάκωσης και στην Ευρώπη και στη Δυτική Ασία. Το δε, φαινομενικώς αρραγές, μέτωπο της «Δύσης» εμφανίζει ρωγμές.
Οι Παλαιστίνιοι πρέπει να επιμείνουμε ότι «η επόμενη μέρα» θα αντιπροσωπεύει το όραμά μας στη βάση της ενότητας του λαού μας.
Στη Μαδρίτη η παράταξη του Σαντιάγο Αμπασκάλ έδωσε το σύνθημα για τη θερινή επίθεση προς τις Βρυξέλλες.
Η Ιστορία είναι αμείλικτη και η Γαλλία, όπως και η Δύση συνολικά, είναι καταδικασμένες να θερίσουν όσα έσπειραν εδώ και αιώνες.
Πλέον το 62% των Ελλήνων δίνει θετική έννοια στον όρο «συμβιβασμός» και ετοιμάζει βαλίτσες για να φύγει από την Ελλάδα 2.0.
