Δεν ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία επειδή έγραφε καλές εκθέσεις, ούτε είχε αναλάβει την σχολική εφημερίδα. "Τράκαρε" με αυτήν, τον Οκτώβριο του 1991 (ευτυχώς, μόνο με υλικές ζημιές). Καλύπτει θέματα εργασίας, ασφάλισης, πρόνοιας και συνδικάτων. Πιστεύει, ίσως λανθασμένα -αλλά με επιμονή- ότι η δημοσιογραφία είναι λογοτεχνία υπό πίεση και κοινωνικό εργαλείο.
Προσοχή: Τα πρόσωπα, οι καταστάσεις και οι νόμοι που αναφέρονται στο παρόν κείμενο, είναι προϊόν (νοσηρής) μυθοπλασίας.
Η υπόθεση efood και η ψευδαίσθηση της νίκης που λειτουργεί περισσότερο σαν... Prozac για τους εργαζόμενους, παρά ως κίνητρο για νέους αγώνες.
H κυβέρνηση λειτούργησε αποσπασματικά, επιμένοντας σε βραχύβια ημίμετρα - “δωράκια" προς τους εργοδότες.
Το είδωλο του παραμορφωτικού καθρέφτη αποτυπώνεται μέσα μας από πολύ νωρίς και μετατρέπεται σε αντανακλαστική αντίδραση.
Μπορεί η κυβέρνηση με πανηγυρικούς τόνους να επισημαίνει την επίτευξη αυξημένων ρυθμών ανάπτυξης, ωστόσο η πραγματικότητα άλλα αποδεικνύει.
Ένα μαύρο πολιτικό ανέκδοτο. Όπως οι ελέφαντες δεν κρύβονται πίσω από μαργαρίτες, έτσι και οι κυβερνήσεις δεν μπορούν να κρυφτούν πίσω από το δάχτυλό τους.
Δεν είναι μόνο η eFood: είναι όλος ο κλάδος των διανομέων με βάση τον “νόμο Χατζηδάκη”.
Σε αντικείμενο μελέτης από την επιστήμη (όχι της οικονομίας, αλλά της ψυχολογίας) τείνει να μετατραπεί η στάση των εργοδοτών την τελευταία δεκαετία.
Στο τραπέζι της φετινής ΔΕΘ, επίσημος προσκεκλημένος ἠταν και πάλι οι μεγαλοεργοδότες και γενικότερα οι μεγαλοεισοδηματίες
