Δεν ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία επειδή έγραφε καλές εκθέσεις, ούτε είχε αναλάβει την σχολική εφημερίδα. "Τράκαρε" με αυτήν, τον Οκτώβριο του 1991 (ευτυχώς, μόνο με υλικές ζημιές). Καλύπτει θέματα εργασίας, ασφάλισης, πρόνοιας και συνδικάτων. Πιστεύει, ίσως λανθασμένα -αλλά με επιμονή- ότι η δημοσιογραφία είναι λογοτεχνία υπό πίεση και κοινωνικό εργαλείο.
Η κυβέρνηση με τη ζέση κληρικού του Μεσαίωνα επιχειρεί να ξορκίσει το κακό του Δημοσίου που έχει καταδικάσει τους πολίτες να ταλαιπωρούνται αιώνια στην Κόλαση…
Σαν ταχυδακτυλουργοί οι αρμόδιοι εμφανίζουν επιδόματα από το μανίκι, χωρίς να εξηγούν πώς βρέθηκαν στα χέρια τους τα χρήματα που προηγουμένως είχες στην τσέπη σου.
Με την κυβέρνηση να επιμένει σε ένα... ονειρικό αφήγημα, το αποτέλεσμα των ροών μισθωτής απασχόλησης του φετινού Οκτωβρίου είναι το πέμπτο χειρότερο της τελευταίας 20ετίας.
Τη δραματική εικόνα της αγοράς εργασίας αποτυπώνει έρευνα του Ινστιτούτου Νίκος Πουλαντζάς σε συνεργασία με την εταιρεία Prorata.
Εργασιακό μακελειό, με θύματα που παραπέμπουν σε απώλειες ένοπλης σύρραξης, αποτυπώνουν τα στοιχεία των εργατικών ατυχημάτων και δυστυχημάτων στη χώρα μας.
«Οι φόροι και ο θάνατος είναι αναπόφευκτα για τον άνθρωπο». Ωστόσο, και τα δύο είναι άνισα, ενώ σε πολλές περιπτώσεις συνδέονται. Κοινός παρονομαστής: Το κέρδος.
Μόνο έτσι εξηγείται το σύνδρομο της “τρίτης εβδομάδας”, δηλαδή της εξάντλησης των οικονομικών διαθεσίμων πολλών νοικοκυριών προτού κλείσει ο μήνας.
Τι κοινό έχουν η φορολόγηση, ο έρωτας και η απαξιωτική αντιμετώπιση των πολιτών από τις κυβερνήσεις; Τις καμπύλες!
Αν οι πλανήτες ευθυγραμμιστούν κι αν η κυβέρνηση αποσπάσει τη θετική ανταπόκριση των επιχειρηματιών, ίσως να εξασφαλιστούν κάποια χρήματα για τους... επιζώντες.
