Δεν ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία επειδή έγραφε καλές εκθέσεις, ούτε είχε αναλάβει την σχολική εφημερίδα. "Τράκαρε" με αυτήν, τον Οκτώβριο του 1991 (ευτυχώς, μόνο με υλικές ζημιές). Καλύπτει θέματα εργασίας, ασφάλισης, πρόνοιας και συνδικάτων. Πιστεύει, ίσως λανθασμένα -αλλά με επιμονή- ότι η δημοσιογραφία είναι λογοτεχνία υπό πίεση και κοινωνικό εργαλείο.
Το καθοριστικό βήμα για τον μετασχηματισμό του συνταξιοδοτικού συστήματος σε μνημονιακό κατασκεύασμα, αναμένεται να γίνει σε δύο μήνες.
Ο τελικός στόχος, σταθερός: “Δεν είναι αυτό που νομίζεις. Είναι αυτό που θα σου πω και μετά μπορείς να ρωτήσεις ό,τι θέλεις”.
Το 85% των εργαζομένων δηλώνει ότι θα επιβαρυνθεί από το κύμα ακρίβειας και ζητά αύξηση μισθών σύμφωνα με έρευνα της ALCO για λογαριασμό της ΓΣΕΕ.
Θρύψαλα κάνουν τον... μαγικό καθρέφτη της κυβέρνησης για την αγορά εργασίας, τα στοιχεία του ΟΑΕΔ, του ΕΦΚΑ και του συστήματος ΕΡΓΑΝΗ.
Ο υπουργός Εργασίας, δεν είναι ο... σύγχρονος Μωυσής. Πριν και μετά τον (πολυδιαφημισμένο) νόμο του, υπήρχε και υπάρχει ο Ποινικός Κώδικας
Στη χώρα του Ποτέ τα βασικότερα προβλήματα είναι ο αντικαπνιστικός νόμος και ο δακτύλιος. Στην πραγματικότητα, είναι τα εργασιακά, τα εθνικά θέματα και η διαφθορά.
Επίτιμοι καλεσμένοι στο γεύμα, είναι η σύμπραξη του (μεγάλου) ιδιωτικού τομέα με το Δημόσιο και οι έκτακτες ενέργειες λόγω της πανδημίας.
(Η συνήθεια που έγινε λατρεία).
Η αλήθεια είναι ότι, κατά τον Λεονάρντο Ντα Βίντσι, “είναι ευκολότερο να αντιστέκεσαι στην αρχή, παρά στο τέλος”.
