Δεν ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία επειδή έγραφε καλές εκθέσεις, ούτε είχε αναλάβει την σχολική εφημερίδα. "Τράκαρε" με αυτήν, τον Οκτώβριο του 1991 (ευτυχώς, μόνο με υλικές ζημιές). Καλύπτει θέματα εργασίας, ασφάλισης, πρόνοιας και συνδικάτων. Πιστεύει, ίσως λανθασμένα -αλλά με επιμονή- ότι η δημοσιογραφία είναι λογοτεχνία υπό πίεση και κοινωνικό εργαλείο.
Ο Πρωθυπουργός στη Θεσσαλονίκη για την 85η ΔΕΘ. Με έναν φάκελο με μέτρα για την ενίσχυση των πολιτών και την ελπίδα της... συλλογικής αμνησίας.
Νέο κεφάλαιο με... άρωμα του 1700, άνοιξε στην απασχόληση και την πρόνοια η κυβέρνηση.
Η μείωση των ασφαλιστικών εισφορών και οι ντίλερ της φτώχειας.
Ο όρος που έρχεται να προστεθεί στο εμπλουτισμένο νεοφιλελεύθερο λεξικό μαζί με τις “βέλτιστες ευρωπαϊκές πρακτικές”, το “επίπεδο αξιοπρεπούς διαβίωσης” κ.ά. τέτοια.
Με την εξαίρεση του ΠΑΜΕ, η πανδημία χρησιμοποιείται ως δικαιολογία για χλιαρές αντιδράσεις στη χιονοστιβάδα αντεργατικών νόμων και μέτρων
"Ταφόπλακα" στις απεργίες βάζει η νέα εγκύκλιος που εξέδωσε η κυβέρνηση για την εφαρμογή του εργασιακού νόμου Χατζηδάκη.
Ή (πώς να εξαφανίσετε 15 δις) από τα ασφαλιστικά ταμεία με “συνεργό” το ίδιο το κράτος.
Τα τελευταία στοιχεία της ΕΡΓΑΝΗΣ δείχνουν θετικό ισοζύγιο μεταξύ προσλήψεων – απολύσεων. Ωστόσο, οι άνεργοι είναι κατά 10.000 περισσότεροι από τον Ιούνιο του 2019.
Οι κυβερνώντες υλοποιούν τον επονείδιστο νόμο Κατρούγκαλου, με συνέπεια συνταξιούχοι να λαμβάνουν ραβασάκια από τον ΕΦΚΑ για την επικείμενη μείωση της σύνταξης τους κατά 50%.
