Δεν ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία επειδή έγραφε καλές εκθέσεις, ούτε είχε αναλάβει την σχολική εφημερίδα. "Τράκαρε" με αυτήν, τον Οκτώβριο του 1991 (ευτυχώς, μόνο με υλικές ζημιές). Καλύπτει θέματα εργασίας, ασφάλισης, πρόνοιας και συνδικάτων. Πιστεύει, ίσως λανθασμένα -αλλά με επιμονή- ότι η δημοσιογραφία είναι λογοτεχνία υπό πίεση και κοινωνικό εργαλείο.
Ο κυβερνητικός σχεδιασμός θυμίζει ένα φθηνό πολύπριζο: Δεν είναι αρκετός για να καλύψει τις τεράστιες άμεσες ανάγκες και υπάρχει κίνδυνος οικονομικής και κοινωνικής ηλεκτροπληξίας.
Διαχρονική η κυβερνητική πρακτική του κοινωνικού μιθριδατισμού, η συστηματική εκπαίδευση των πολιτών στη συνθηκολόγηση, την ήττα και τον ωχαδερφισμό.
Οι συνδικαλιστές ζητούν τη λήψη ουσιαστικών μέτρων και όχι εφάπαξ επιδομάτων παρηγοριάς εν μέσω των πυρκαγιών που μαίνονται στη χώρα.
Oι εργοδότες στο τουριστικό θέρετρο έχουν επιβάλει το δικό τους εργασιακό δίκαιο με όρους γαλέρας.
Με χαρακτηριστικό στοιχείο την πολιτική και οικονομική φτήνεια, η κυβέρνηση άνοιξε την περίοδο των εργατικών εκπτώσεων, προσδιορίζοντας την αύξηση του κατώτατου μισθού στα 13 ευρώ.
Ένα οικονομικό παραμύθι με παράδοξο τέλος, σκαρώνει η κυβέρνηση στην επικουρική ασφάλιση.
Αν όπως έχουν πει “η μαγεία είναι η τέχνη της εξαπάτησης”, κάτι ανάλογο συμβαίνει και στην πολιτική.
Το νέο ασφαλιστικό νομοσχέδιο είναι σχέδιο χρηματοδότησης των ιδιωτών με τις εισφορές των ασφαλισμένων ύψους 70 δις ευρώ
Σε μια κοινωνία που θεωρεί τιμή τον επιθετικό προσδιορισμό “αντράκι” για μια δυναμική γυναίκα, η Πολιτεία επιμένει στην προώθηση μικροπολιτικών ρυθμίσεων, αντί των ουσιαστικών λύσεων.
