Κι αυτό, χωρίς καμία αντίδραση. Ερήμην μας παρατηρούμε μια Γερμανία να γιγαντώνεται οικονομικά και εξοπλιστικά.
Όπως ακριβώς και στην Ελλάδα, το μήνυμα του Βούτσιτς είναι «αν όχι εγώ, ποιος;», τονίζοντας ότι δεν υπάρχει αξιόπιστη εναλλακτική για τη διαχείριση της εξουσίας.
Η 24η Μαρτίου δεν είναι τυχαία. Ούτε είναι τυχαίο ότι αυτή τη μέρα ο Χαβιέρ Μιλέι γκρέμισε το μνημείο της «εξεγερμένης γης της Παταγονίας».
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, σε συνεννόηση με το Ισραήλ, προχωρά στην επέκταση των εγχώριων υδάτων στα 12 ν.μ.
Η ιδεολογική υπερβολή και η υπαρξιακή ταύτιση δεν είναι ούτε Realpolitik, ούτε στρατηγική.
Κι αν όχι πότε σκέφτονται να αντιδράσουν;
Ο πλανήτης τελεί σε αναμονή. Όσο περνάνε οι εβδομάδες καθίσταται προφανές ότι στην Ουάσιγκτον και όχι μόνο, το έλλειμμα στρατηγικής είναι μεγάλο.
Υπάρχει μια χτυπητή, εντυπωσιακή ομοιότητα που έχει ο θάνατος του Τοσλστόι με το τέλος κάποιου χαρακτήρα στους «Δαιμονισμένους» του Ντοστογέφσκι.
Η καταλανική δεξιά του Κάρλες Πουτζδεμόν δυναμιτίζει όλα τα κοινωνικά μέτρα του Σοσιαλιστή Πέδρο Σάντσεθ.
